غزلیات

کسی که از همان آغاز خلقت (ازل)، در سرنوشتِ او بهره‌مندی از فیض و خوشبختی مقرر شده است، تا ابد کامیاب و کامروا خواهد بود و جام آرزوهایش همواره همراه جان اوست.

در همان لحظه‌ای که اراده کردم توبه کنم و از می نوشیدن دست بکشم، دریافتم که این تصمیم بیهوده است؛ زیرا توبه‌ای که از سرِ ناچاری و نه از سرِ معرفت باشد، شاخه‌ای است که ثمره‌اش جز پشیمانی و حسرت نخواهد بود.

فرض کن که من هم مانند ریاکاران، سجاده را همانند گل سوسن بر دوش افکنم و تظاهر به زهد کنم؛ با این حال، همچنان لکه‌های رنگِ می بر خرقه‌ی من باقی است و نمی‌تواند هویتِ اصلی و مسلکِ مرا که با عشق آمیخته است، پنهان کند.

من هرگز نمی‌توانم در خلوتِ خود بدون «چراغِ جام» (یعنی روشناییِ ناشی از باده‌نوشی و شادخواریِ عارفانه) بنشینم؛ زیرا کنجِ دلِ اهلِ معنا باید همواره روشن و نورانی باشد و این نور تنها با می حاصل می‌شود.

همتِ بلند داشته باش و نگران نباش که جامِ جواهرنشان نداری؛ چرا که برای یک رندِ آزاده، همان آبِ انگور (شراب) به اندازه‌ی یاقوتِ سرخِ رمانی ارزشمند و گران‌بهاست.

اگرچه کار و بارِ ما در ظاهر، بی‌نظم و سامان به نظر می‌رسد، اما آن را ساده و بی‌ارزش مپندار؛ زیرا در این سرزمینِ عشق، همین فقر و بی‌پناهیِ ما، برتری و غنایی دارد که رشکِ پادشاهان است.

ای دل، اگر به دنبالِ نامِ نیک هستی، با بدان و نااهلان همنشینی مکن؛ چرا که خودپسندی و غرور، نشانه‌ی آشکارِ جهل و نادانی است.

در چنین مجلسِ انس و همنشینیِ دل‌نوازی که فصلِ بهار است و بحث شعر و شاعری در میان است، اگر کسی جامِ شراب را از دستِ معشوق نگیرد، نشان‌دهنده‌ی بی‌ذوقی و سنگدلیِ اوست.

دیروز شخصی به عنوان نصیحت به من گفت که حافظ پنهانی شراب می‌نوشد. به او گفتم: ای عزیز، آیا بهتر نیست که عیب و گناهِ انسان پنهان بماند و آشکار نشود؟