غزلیات

گوهرِ پنهان‌مانده در مخزنِ اسرارِ هستی، هنوز همان است که در آغاز بود؛ صندوقچه و جایگاهِ این راز نیز همچنان همان مهر و نشانِ پیشین را بر خود دارد و تغییری نکرده است.

عاشقان راستین، حافظانِ امانتِ الهی (عشق) هستند؛ پس طبیعی است که چشمِ پر از مهر و لطفِ تو، همچنان همان منبعِ فیض و جواهر (اشک و نگاه) باشد که بود.

از نسیم صبا بپرس که ما هر شب تا سپیده‌دم، با یادِ عطرِ زلفِ تو هم‌نشین هستیم؛ این عطر، همان تسلی‌بخش و مونسِ جانِ ماست که از قدیم بوده است.

اگر خورشید دیگر لعل و گهر نمی‌سازد، به خاطر نبودِ طلبکار و مشتری است؛ وگرنه خورشید همچنان همان معدن و کانِ زر‌خیزی است که در گذشته بود و توانِ خلقِ زیبایی را دارد.

به دیدارِ کسی بیا که از غمزه و کرشمه‌ی تو جان باخته است؛ زیرا آن بیچاره، هنوز همان دلِ نگران و عاشقِ دل‌شکسته‌ای است که پیش‌تر بود.

تو سعی داری رنگِ خونِ دلِ ما را (که از رنجِ عشق است) پنهان کنی، اما این خونِ دل در لب‌های سرخ و فریبنده‌ی تو کاملاً آشکار و نمایان است.

گمان می‌کردم زلفِ سیاه و فریبنده‌ی تو دیگر راهِ دل‌ها را نمی‌زند و کسی را اسیر نمی‌کند، اما سال‌ها گذشت و هنوز همان خوی و رفتارِ راهزنی و دلبری را دارد که بود.

ای حافظ، داستانِ چشمانِ اشک‌بارت را بازگو کن؛ چرا که این چشمه‌ی اشک، همچنان همان جوشش و روان بودنِ گذشته را دارد و هرگز خشک نشده است.