غزلیات

دیروز هنگام سحر، به‌طور اتفاقی مجالی برای نوشیدنِ جامی یافتم و شرابِ لبِ ساقی چنان گوارای وجودم شد که طعم آن در کام و جانم نشست.

از سرِ مستی و بیخودی، می‌خواستم دوباره به دورانِ جوانی بازگردم و آن عهدی که با زیباییِ آن شاهد (محبوب) داشتم تجدید کنم، اما گویی میانِ من و آن دوران، جداییِ ابدی (طلاق) افتاده بود.

در تمامِ مسیرِ عرفان و سلوکِ دینی که پیمودم، دریافتم که عافیت‌طلبی و گوشه‌نشینی با «نظربازی» و تماشایِ جمالِ حق در مظاهرِ زیباییِ جهان، سازگار نیست و میانِ این دو جدایی افتاده است.

ای ساقی، پیاپی جامِ شرابِ معرفت به من ده، چرا که در این راهِ سلوک، هرکس که عاشق نباشد، در حقیقت منافق و دورو است.

ای تعبیرکننده‌ی خواب، به من مژده‌ای بده که دیشب خورشیدِ وجودِ محبوب در خوابِ سبکِ صبحگاهیِ من حضور داشت و در یک حجره یا هم‌نشینی در کنار هم بودیم.

در خیالِ خود نقش می‌بستم که گوشه‌ای از آن چشمِ مستِ محبوب را به چنگ آورم، اما طاقت و صبرِ من در برابرِ خمیدگیِ ابرویِ او به سر آمد و از دست رفت.

اگر نصرت و یاریِ شاه یحیی از سرِ لطف نبود، نظمِ امورِ دین و دنیا از هم گسسته بود و هرج‌ومرج همه چیز را فرا می‌گرفت.

هنگامی که حافظ این اشعارِ پراکنده را به نظم درمی‌آورد، ذهن و فکرِ او همچون پرنده‌ای در دامِ شوق و اشتیاق گرفتار بود.