غزلیات

آن روزگارانی که در همسایگی و کوی تو ساکن بودم، گرامی باد. در آن دوران، دیدگانِ من از غبارِ راه تو روشنی و صفا می‌گرفت و وجودم لبریز از آرامش بود.

به‌واسطه‌ی آن دوستی و معاشرتِ پاک و بی‌آلایش، میانِ ما چنان یگانگی و صراحتی پدید آمده بود که آنچه در دلِ تو می‌گذشت، بر زبانِ من جاری بود.

زمانی که دلم از عقلِ پیر و باتجربه، معانی و حقایقِ دنیا را روایت می‌کرد، عشق بود که به یاری می‌آمد و پیچیدگی‌های آن معانی را که برای عقل دشوار بود، برای دل تفسیر می‌کرد.

افسوس از این ستم‌ها و دست‌درازی‌هایی که در این دنیای فانی (که همچون دامگاهی برای گرفتار کردنِ جان است) وجود دارد. دریغ از آن سوز و گداز و نیازی که در آن محفلِ انس و یارانِ قدیم داشتیم.

تصمیمِ جدی و قلبیِ من این بود که هرگز از دوست جدا نمانم، اما چه می‌توان کرد که تلاشِ من و دلم برای حفظِ این پیوند بی‌نتیجه بود و با تقدیرِ جدایی روبرو شد.

دیشب به یادِ دوستانِ گذشته به میخانه رفتم؛ دیدم که کوزه‌ی شراب از شدتِ غم، خون‌دل می‌خورد و از فرطِ ماندن در یک‌جا، پایش در گل گیر کرده و ناتوان است.

بسیار جست‌وجو کردم تا علتِ این دردِ جدایی را دریابم، اما دریافتم که عقل، همچون مفتی و قاضی‌ای که در برابرِ اسرارِ عشق درمانده است، قادر به درک و بیانِ این مسئله نیست.

پادشاهیِ ابواسحاق همچون نگینِ فیروزه‌ای زیبا درخشید و جلوه کرد، اما این قدرت و شکوه، عمرِ کوتاهی داشت و به‌سرعت پایان یافت.

آیا آن قهقهه و خنده‌های کبکِ مغرور را دیدی؟ او چنان سرگرمِ گشت‌ و گذارِ خود بود که از چنگالِ تیزِ شاهینِ قضا و قدر کاملاً غافل بود.