غزلیات

تا زمانی که مفاهیم می و میخانه (نمادهای عشقِ عرفانی و محفلِ اهلِ حال) در جهان اعتبار دارد، سرِ پرشورِ من در خاکِ راهِ پیرِ طریقت (پیرِ مغان) خواهد بود و این ارادتِ من به او، همیشگی است.

من از روزِ ازل (پیش از آفرینشِ جهان) دل در گروِ مهرِ پیرِ مغان داشته‌ام و این پیوندِ قلبی از قدیم با من بوده است؛ همچنان بر همان عهدِ دیرین پایبندم و تا ابد نیز چنین خواهم بود.

زمانی که پس از مرگِ من بر مزارم گذر می‌کنی، با نیتِ خیر و همتِ بلند به دیدارم بیا؛ چرا که آرامگاهِ من میعادگاهِ عاشقان و رندانِ آزاده‌ی عالم خواهد شد.

ای زاهدِ خودبین و مغرور، از این مسیرِ عاشقی دوری کن؛ زیرا رازِ بزرگِ این پرده‌ی هستی، نه برای من و نه برای تو آشکار نیست و همچنان در حجابِ ابهام باقی خواهد ماند.

معشوقِ بی‌رحمِ من که جانِ عاشقان را می‌ستاند، امروز سرمست از کویِ ما گذشت؛ باید دید که امروز نوبتِ خونِ چه کسی است که از چشمانِ گریانش جاری خواهد شد.

زمانی که چشمانِ من از شوقِ دیدارِ تو در گودالِ قبر قرار بگیرد، باز هم تا صبحِ روزِ رستاخیز چشم‌به‌راه و نگرانِ آمدنِ تو خواهم بود.

اگر بخت و اقبالِ من همچنان این‌گونه در یاریِ من کوتاهی کند و همراهی نکند، کار به جایی می‌رسد که معشوقِ من نصیبِ رقیبان خواهد شد.