غزلیات

آیا زمانی فرا می‌رسد که درهایِ میخانه (محفل عاشقان و عارفان) را باز کنند تا با گشوده شدن آن، گره‌های کور و مشکلاتِ فروبسته کارِ ما نیز باز شود و به گشایشی برسیم؟

اگر این در را زاهدی که فقط خود و منافع خویش را می‌بیند برای دلِ خودش بسته است، تو نگران نباش و دلی قوی و امیدوار داشته باش؛ زیرا پروردگار این در را به خاطر ذاتِ پاکش به روی بندگان باز خواهد کرد.

به برکتِ صفایِ باطن و پاکیِ دلِ عارفانی که صبحگاهانِ معرفت را درک کرده‌اند، بسیاری از درهای بسته‌ای که راه بر آدمی گرفته‌اند، با کلیدِ دعا و استغاثه باز خواهند شد.

برای مرگِ شراب (دختر رز)، نامه‌ای در سوگ بنویسید تا همه ساقی‌بچه‌ها و عارفانِ جوان، گیسوانِ خود را به نشانه‌ی اندوه و عزا در این ماتمِ مقدس آشفته کنند.

گیسوانِ چنگ (سازِ موسیقی) را به نشانه‌ی عزایِ شرابِ ناب ببرید تا حریفان و هم‌نشینان از شدتِ غم و حسرت، به جای اشک، خون از چشمانِ خود جاری سازند.

درِ میخانه را بستند؛ خدایا مپسند که به جای آن، درهایِ خانه تزویر و ریاکاری بر روی مردم باز شود و باطل جایِ حق را بگیرد.

ای حافظ، تو که این خرقه (لباسِ ظاهری زهد) را بر تن داری، فردا خواهی دید که از زیر آن، چه نشانه‌هایی از فریب و دورویی (زنار) را دیگران آشکار و رسوا خواهند کرد.