غزلیات

واعظانی که در مجامع عمومی مانند محراب و منبر، این‌چنین تظاهر به دین‌داری و تقوا می‌کنند، هنگامی که به خلوتگاهِ خود می‌روند، کارهای ناپسند و مغایر با سخنان خود را انجام می‌دهند.

من پرسشی دارم که باید از دانشمندِ این مجلس بپرسم: کسانی که دیگران را به توبه کردن و بازگشت از گناه فرا می‌خوانند، چرا خود کمتر اهلِ توبه و بازگشت هستند؟

گویی این مدعیان اصلاً به روز قیامت و حساب‌وکتابِ الهی اعتقادی ندارند، چرا که با این اعمالِ فریبکارانه و رفتارهای حیله‌گرانه، در کارِ خداوند (داورِ حقیقی) تقلب و نیرنگ می‌کنند.

خدایا! این تازه به دوران‌رسیدگانی را که با داشتن غلامانِ ترک‌نژاد و مرکب‌های گران‌قیمت، فخر می‌فروشند و ناز می‌کنند، به همان جایگاهِ پیشین و فروتنیِ خودشان بازگردان.

ای کسی که در خانقاه، گدایِ نام و نان هستی، برخیز و به سوی میخانه‌ی معرفت (دیر مغان) بیا؛ چرا که در آنجا شرابِ معرفتی به انسان می‌دهند که دل‌ها را غنی و بی‌نیاز می‌کند.

زیباییِ بی‌پایانِ آن محبوب، هرچقدر که عاشقانش را به کامِ مرگ می‌کشاند (از شدتِ عشق و شیدایی)، باز هم گروهی دیگر از عالمِ غیب، عاشقِ او شده و سر از گریبان برمی‌آورند.

ای فرشته! درِ میخانه‌ی عشق، جایِ تسبیح گفتن و عبادتِ خشک و خالی نیست؛ چرا که در این مکان، سرشتِ آدم (خمیرمایه وجود انسان) را با عشق شکل داده‌اند.

هنگامِ سحر، از آسمانِ هفتم (عرش)، فریاد و همهمه‌ای شنیده می‌شد؛ عقل به من گفت که این صدایِ فرشتگانِ پاک‌سیرت است که گویا اشعارِ حافظ را از بَر می‌کنند.