غزلیات

اگر زیبارویان بخواهند با جلوه‌گری و دلبری‌هایشان به میدان بیایند، قطعاً بنیانِ دین و ایمانِ حتی باخدا‌ترین و پرهیزکارترین افراد را نیز متزلزل خواهند کرد.

در هر مکانی که آن چشمانِ زیبا و خماری که به نرگس تشبیه شده است شکوفا گردد، زیبا‌رویانِ دیگر مجذوبِ آن می‌شوند و چشمانِ خود را به شکلِ ظرفی برای تماشای آن گلبرگ‌ها می‌آرایند.

ای جوانِ بلندقامت و زیبا، تا زمانی که جوان هستی و قامتی کشیده و استوار داری از زندگی بهره ببر و دلبری کن؛ پیش از آنکه گذرِ زمان و پیری قامتت را مانندِ چوبِ چوگان خمیده کند.

عاشقان در برابرِ خواستِ خود اختیاری ندارند و هر چه که معشوق و یار فرمان دهد، بی‌چون و چرا و با کمالِ میل آن را انجام می‌دهند.

در مقایسه با طوفانِ اشکی که من می‌گریم، داستان‌های بزرگِ طوفان‌هایی که در تاریخ شنیده‌ایم نزدِ چشمانِ من ناچیز و کوچک است.

هرگاه یارِ ما به سماع و رقصِ عرفانی آغاز می‌کند، فرشتگانِ آسمانی نیز در عرشِ الهی با شور و شوق به پای‌کوبی و شادی می‌پردازند.

مردمکِ چشمِ من از شدتِ گریه و اندوه غرق در خون شده است؛ شگفتا که در کجای جهان چنین ظلمِ آشکاری را بر یک انسان روا می‌دارند؟

ای کسی که از رازهایِ عشق آگاهی، با غم و اندوه به‌خوبی کنار بیا و آن را بپذیر؛ چرا که عیشِ حقیقی و آرامشِ پایدار در کوره و سختیِ دورانِ هجران پخته و آماده می‌شود.

ای حافظ، از آه و ناله‌هایِ نیمه‌شب و راز و نیاز با معشوقِ ازلی روی برنگردان و دست از آن برندار، تا چهرۀ جانِ تو نیز مانندِ صبح روشن و درخشان شود.