غزلیات

چشمانِ خمار و زیبای تو چنان قدرتی دارد که حتی پادشاهان و صاحبان تاج و تخت، غلامِ آن شده‌اند و خردمندانِ هوشیار، از بادهٔ سرخ‌فام و لب‌های تو مست و از خود بیخود گشته‌اند.

نسیمِ صبا (با وزیدنش) رازِ تو را فاش می‌کند و اشک‌های من رازِ مرا برملا می‌سازد؛ وگرنه در حالتِ عادی، عاشق و معشوق هر دو رازدارانِ دلسوزی هستند که اسرارِ یکدیگر را حفظ می‌کنند.

وقتی از زیرِ زلف‌های پرپیچ‌وخم و دوتا شده‌ات عبور می‌کنی، نگاهی بینداز و ببین که در سمت راست و چپِ تو، چه بسیار عاشقانی هستند که از دوری‌ات سوگوار و داغدارند.

همچون نسیمِ سحرگاهی به میانِ گلزارِ بنفشه‌ها (که نمادی از موهای توست) گذر کن و ببین که به خاطرِ ستم و تندیِ زلف‌هایت، چه عاشقانِ بی‌قراری در انتظار تو هستند.

ای کسی که ادعای خداشناسی داری، دست از سرِ ما بردار؛ بهشت نصیبِ ماست، چرا که تنها کسانی سزاوارِ لطف و بخششِ بی‌کرانِ خداوند هستند که گناهکار و محتاجِ عفو باشند.

تنها من نیستم که برای چهرهٔ گل‌گونِ تو غزل می‌سرایم؛ بلکه هزاران عاشقِ نغمه‌خوان همچون بلبل، در هر سو برای تو آوازِ عشق می‌خوانند.

ای راهنمای فرخنده و مبارک (همچون خضر)، دستِ مرا بگیر و یاری‌ام کن؛ زیرا من در این مسیرِ عرفانی پیاده و خسته‌ام، در حالی که همسفرانِ من سواره و تندرو هستند و از من پیشی گرفته‌اند.

به میخانه بیا و چهره‌ات را با شراب یا نشاطِ عشق گلگون و باطراوت کن؛ هرگز به صومعه مرو که ساکنانِ آنجا به ظاهر دین‌دار و در باطن سیاهکار و ریاکارند.

امیدوارم حافظ هرگز از بندِ زلف‌های پرپیچ‌وخمِ تو آزاد نشود، چرا که آنان که در کمندِ عشقِ تو اسیر شده‌اند، حقیقتاً رستگاران و نجات‌یافتگانِ عالم هستند.