غزلیات

کسانی که بوی گل یاسمن می‌دهند (معشوقان)، اگر اراده کنند می‌توانند گرد و غبار غم را از دل بزدایند و آرامش بخشند؛ اما همین زیبارویانِ پری‌چهره، اگر با ما سر ستیز داشته باشند، آرامش و قرار را از دل‌های ما می‌ربایند.

وقتی این معشوقان، دل‌های عاشقان را به بندِ قساوت و بی‌مهریِ خود می‌کشند، آن را محکم می‌بندند و اسیر می‌کنند؛ و هنگامی که زلف‌های خوش‌بوی خود (عنبرین) را باز می‌کنند، جان‌های عاشقان را در فضای عالم می‌پراکنند و آشفته می‌کنند.

آن‌ها حتی اگر یک لحظه در عمرشان با ما بنشینند، بلافاصله برمی‌خیزند و می‌روند؛ اما با همین نشستنِ کوتاه، نهالِ شوق و عشق را در دلِ ما می‌کارند.

اگر آن‌ها اشکِ گوشه‌نشینان و عاشقانِ دردمند را دریابند و به آن توجه کنند، حتماً حالشان را درک خواهند کرد؛ و اگر بدانند که این سحرخیزان چه ارزشی دارند، هرگز رویِ مهر و محبتشان را از آنان برنمی‌گردانند.

زمانی که آنان با لبخند به من می‌نگرند، از چشمانم اشک‌هایی چون لعلِ سرخ می‌بارد و وقتی با نگاهشان، رازهای پنهانیِ دلم را می‌بینند، گویی آن را از چشمانم می‌خوانند.

هرکسی که فکر می‌کند درمانِ دردِ عشق کارِ ساده‌ای است، خودش در دایره‌ی نادانی گرفتار است؛ چرا که کسانی که در پیِ تدبیرِ درمانِ این درد هستند، خود درمانده‌تر از عاشق‌اند.

همان‌طور که منصور حلاج را به جرمِ ادعای حقیقت بر دار کردند، کسانی که به مرادِ دل می‌رسند، عاقبتشان بر دار رفتن است؛ با این حال، وقتی حافظ به این درگاه روی می‌آورد، او را می‌رانند.

در پیشگاهِ این معشوق، وقتی مشتاقان نیاز و التماس می‌آورند، او با ناز و تکبر پاسخ می‌دهد؛ و حقیقت این است که اگر این عاشقان در بندِ پیدا کردنِ درمانِ این درد باشند، خودشان گرفتارتر و ناتوان‌تر از پیش خواهند بود.