غزلیات

کسانی که از عشق بی‌خبرند، از شیوه‌ی نگاهِ عاشقانه و باطنیِ من حیرت‌زده می‌شوند؛ من همین هستم که نشان داده‌ام، حال هر کس می‌خواهد هر برداشتی از من داشته باشد.

عاقلانِ دنیاپرست تصور می‌کنند که نقطه‌ی مرکزیِ دایره‌ی هستی هستند و همه چیز بر محور عقل آن‌ها می‌چرخد، اما حقیقتِ عشق می‌داند که آن‌ها خود در این دایره‌ی بی‌پایانِ وجود، سرگردان و حیرانند.

محل جلوه‌گریِ چهره‌ی آن معشوق، تنها چشمانِ من نیست؛ بلکه ماه و خورشید نیز در حال گردش و چرخش هستند تا بازتابِ زیباییِ او را به همه نشان دهند.

خداوند سرنوشت و پیمانِ ما را با زیبارویانِ شیرین‌سخن گره زده است؛ ما بنده و مطیعِ عشق هستیم و آن معشوقان، خداوندان و اربابِ ما به شمار می‌آیند.

ما تهی‌دست و فقیر هستیم و تنها آرزویِ شراب و موسیقی داریم؛ وای بر ما اگر روزی کار به جایی برسد که حتی این خرقه پشمینِ صوفیانه‌ی ما را هم برای بدهی از ما نستانند.

خفاشِ کور هرگز نمی‌تواند به نورِ خورشید برسد (نورِ حقیقت را درک کند)؛ چرا که در مقابلِ آن حقیقتِ آشکار (خورشید)، حتی صاحب‌نظران و عارفان نیز حیران و سرگشته می‌مانند.

ادعای عاشقی کردن و همزمان از دستِ یار شکایت داشتن، ادعایی دروغین است؛ کسانی که این‌گونه رفتار می‌کنند، سزاوارِ دوری و هجران هستند.

مگر اینکه چشمانِ سیاه و گیرایِ تو به من یاد بدهد که چگونه در این راه قدم بردارم؛ وگرنه حفظِ ظاهر و همزمان مستیِ باطنی کارِ هر کسی نیست.

اگر باد، رایحه‌ی تو را به بوستانِ ارواح ببرد، عقل و جانِ آدمیان گوهرِ هستیِ خود را به پایِ آن تقدیم می‌کنند.

اگر زاهد، رندی و بی‌قیدیِ حافظ را درک نمی‌کند، اهمیتی ندارد؛ همان‌طور که دیو از کسانی که قرآن می‌خوانند و حقیقت را درک می‌کنند، می‌گریزد (زاهد نیز از حقیقتِ رندی می‌گریزد).

اگر جوانانِ میخانه‌نشین (مغبچگان) از اندیشه‌ی باطنی و اسرارِ ما باخبر شوند، دیگر اعتباری برای خرقه‌ی صوفی قائل نخواهند شد.