غزلیات

چه کسی پیدا می‌شود که با مهربانی و بزرگواری، به منِ خطاکار روی خوش نشان دهد و به جای رفتارهای ناشایستِ من، لحظه‌ای به من نیکی کند؟

ابتدا با نوای موسیقیِ معنوی، پیغامِ محبوب را به دلم می‌رساند و سپس با نوشاندنِ جامی از شرابِ عشق، پیمانِ دوستی را با من محکم می‌کند.

محبوبی که جانم از دستش به فرسایش افتاده و گره‌ای از کارِ فروبسته‌ام نگشوده است، با این حال نباید از او ناامید شد، شاید روزی به دلم رحم کند و دلداری‌ام دهد.

به او گفتم که از وقتی تو را شناخته‌ام، نتوانسته‌ام گرهی از کارِ خود با آن زلفِ پرپیچ و خمت باز کنم؛ او پاسخ داد که من خودم به آن زلف دستور داده‌ام که تو را فریب دهد و سرگشته نگه دارد.

آن زاهدِ پشمینه‌پوشِ تندخو، بویی از حقیقتِ عشق نبرده است؛ با او از مستیِ روحانی حرفی بزن تا شاید دست از این هشیاریِ خشک و ریاکارانه بردارد.

برای گدایی مثل من که نشانی از اعتبار ندارد، بسیار دشوار است که به وصالِ پادشاهی چنین بلندمرتبه برسد؛ کجا یک پادشاه با رندی بازاری و بی‌مقدار هم‌نشین می‌شود؟

از آن زلفِ پرپیچ و خم اگر ستمی هم ببینم، برایم آسان است؛ کسی که شیوهٔ عیاری و جوانمردی را پیش گرفته، از بند و زنجیرِ عشقِ او چه غمی دارد؟

لشکرِ غم و اندوهِ من بی‌پایان شده است؛ از بختِ خود یاری می‌طلبم تا شاید «فخر دین عبدالصمد» به دادم برسد و غمخوارِ من باشد.

ای حافظ، با چشمانِ پر از نیرنگِ او در نیفت و قصدِ وصالش مکن؛ چرا که آن زلفِ سیاهرنگِ او، بسیار فریب‌کار است و تو را اسیر می‌کند.