غزلیات

آن آدمِ پرگو و فضول، مرا به خاطرِ شیوه زندگیِ رندانه و عاشقانه ملامت می‌کند؛ غافل از اینکه این سرزنش کردن، به مثابه‌ی چون و چرا کردن در حکمت‌ها و اسرارِ غیبیِ خداوند است که فهمِ آن از توانِ او خارج است.

تو باید به کمال و مرتبه والای عشق و محبت بنگری، نه به کمبودها و لغزش‌های ظاهری؛ زیرا تنها کسانی که در وجود خود هنری ندارند و از کمالات بی‌بهره‌اند، به جست‌وجوی عیب در دیگران می‌پردازند.

فضایِ مجلسِ باده‌نوشیِ ما چنان معطر است که اگر ذره‌ای از خاکِ آن به گریبانِ کسی برسد، رایحه‌اش از عطرِ حوریانِ بهشت نیز دلپذیرتر و خوش‌بوتر خواهد بود.

غمزه و کرشمه‌یِ ساقی چنان ایمانِ آدمی را به تاراج می‌برد و راهزنِ دینِ او می‌شود که بعید است کسی جز صهیب (صحابیِ مشهور که به پرهیزگاری شهره بود) بتواند در برابرِ وسوسه‌ی شراب مقاومت کند.

کلیدِ رسیدن به گنجِ سعادت و خوشبختی، پذیرفتنِ سخن و راهنمایی‌های اهل دل و عارفان است؛ مبادا در این نکته‌ی مهم ذره‌ای شک و تردید به دل راه دهی.

حضرت موسی که چوپانِ وادیِ مقدسِ ایمن بود، تنها زمانی به مقصد و مرادِ خود رسید که سال‌ها با جان و دل در محضرِ حضرت شعیب خدمت کرد و سختی‌های راه را تحمل نمود.

قصه‌ی زندگیِ حافظ چنان جانسوز است که وقتی از دورانِ جوانی و اکنون که به پیری رسیده است یاد می‌کند، هر شنونده‌ای را به گریه و خون‌گریستن وامی‌دارد.