غزلیات

اگر آن ساقی یا عارف که شرابِ معرفت می‌فروشد، نیازهای عاشقان را برآورده کند، خداوند نیز گناهانِ آن‌ها را نادیده می‌گیرد و بلاها را از سرشان دور می‌سازد.

ای ساقی، شرابِ محبت را با پیمانه‌ای از عدالت به همگان ببخش تا تهیدستان و محرومان دچار حسادت نشوند و جهان را به آشوب نکشند.

به حقیقت که اگر انسانِ سالک در مسیرِ عشق به آن عهدِ ازلی و امانتی که نزدِ خدا دارد وفا کند، مژده‌ی رسیدن به آرامش و امنیت از این غم‌های جانکاه فرا خواهد رسید.

ای دانایِ مصلحت‌اندیش، چه رنج به تو برسد و چه خوشی، آن را به عواملِ بیرونی و دیگران نسبت نده؛ چرا که همه‌ی این‌ها تنها به اراده و تقدیرِ خداوند صورت می‌گیرد.

در این جهان که همچون کارخانه‌ای بزرگ است و دانشِ محدودِ بشری راهی به شناختِ رازهای آن ندارد، چرا ذهن‌های کوته‌فکر باید با دخالت‌های بیهوده خود را آزار دهند؟

ای مطرب، نغمه‌ای شادی‌بخش بنواز، زیرا هیچ‌کس پیش از زمانِ مرگش نمی‌میرد؛ و هر کسی که این حقیقتِ تقدیر را باور نداشته باشد و نغمه‌ی تسلیم سر ندهد، در اشتباه است.

ما که از دردِ عشق و تلخیِ دورانِ بی‌حاصلی از پای درآمده‌ایم، تنها دو راه برای درمان داریم: یا وصالِ محبوبِ حقیقی و یا نوشیدنِ شرابِ نابِ عرفانی.

حافظ تمام هستی و جانِ خود را فدایِ راهِ عشق کرد و در آتشِ اشتیاق سوخت؛ اکنون کجاست آن مسیحا‌نفسی که با دمِ گرمِ خود، جانِ تازه‌ای به ما ببخشد و زنده کند؟