غزلیات

دیشب در وقت سحرگاه، مرا از بندِ غم‌هایم رها کردند و در آن سیاهیِ شبِ نادانی، گوارایِ حیاتِ جاویدان (دانش و بینش الهی) را به من نوشاندند.

با درخششِ نورِ حقیقتِ ذاتِ الهی، مرا از خود بی‌خود کردند و از جامی که نشان‌دهنده صفاتِ جمال و جلالِ خداوند است، نوشیدنیِ عشق و معرفت به من دادند.

چه سحرگاهِ خجسته و چه شبِ پربرکتی بود؛ شبی که برای من همچون «شب قدر» بود، چرا که در آن لحظاتِ نورانی، سندِ آزادی و عنایتِ ویژه‌ی الهی را به من عطا کردند.

از این پس، کارِ من فقط تماشا و ستایشِ آینه‌ی جمالِ الهی است، چرا که در آن آینه، حقایقِ هستی و جلوه‌ی ذاتِ پاکِ خدا را به من نشان دادند.

اگر من به آرزوهای خود رسیدم و دلشاد شدم، تعجبی ندارد؛ زیرا من لیاقتِ این لطف را داشتم و این عنایت، مانند زکات (سهمِ استحقاقِ من) به من بخشیده شد.

آن غیب‌گویِ معنوی (هاتف)، همان روزی مژده‌ی این رسیدن به دولتِ عشق را به من داد که در برابرِ آن همه رنج و سختی، صبر و استقامتِ مرا دید و پاداشِ آن را وعده داد.

این همه شیرینی و لطافتی که در اشعارم جاری است، پاداشِ همان صبری است که به خاطرِ معشوق (آن شاخِ نباتِ زیبا) در دلم کاشتم و تحمل کردم.

رهایی من از بندِ غم‌هایِ روزگار، نتیجه‌ی همتِ بلندِ خودم و برکتِ دعاهایِ سحرخیزان و پاکانی بود که در آن لحظاتِ نورانی به من مدد رساندند.