غزلیات

از این پس، من هستم و دامنِ آن یارِ بلندقامت؛ چرا که خرامیدنِ زیبای او، تمامِ صبر و قرار و ریشه‌های هستیِ مرا از جا کنده و با خود برده است.

نیازی به ساز و آواز و شراب نیست؛ کافی است نقاب از چهره برداری، چرا که تابشِ آتشینِ رویِ تو، مرا چنان به رقص و شور می‌آورد که دانه‌های اسپند در میانِ آتشِ داغ.

هیچ چهره‌ای لایقِ آن نیست که به آینه‌ی حجله‌ی بخت و سعادت بدل شود، مگر چهره‌ای که خاک‌سارانه در مسیرِ گذارِ اسبِ معشوق قرار گرفته و غبارِ سمِ آن بر آن نشسته باشد.

پیش‌تر با خود گفتم که هر چه راز و نیازِ پنهان از غمت دارم، بماند و بسازم؛ اما دیگر تاب و توانم به سر آمده است؛ تا کی و چه زمانی باید این دوری و رنج را تحمل کنم؟

ای صیاد، آن آهویِ سیاه‌چشم و مشکین‌مویِ مرا شکار نکن و به دام مینداز؛ شرم و حیایی از آن چشمانِ سیاه داشته باش و او را در کمندِ خود گرفتار مکن.

من که غبارِ نشسته بر درگاهِ تو هستم و توانِ برخاستن از این آستان را ندارم، چگونه می‌توانم به وصالِ آن معشوقِ بلندمرتبه و قصرِ رفیعِ جایگاهِ او دست یابم؟

ای حافظ، دیگر دلِ خود را از بندِ گیسویِ معطر و مشکینِ یار پس نگیر و رها نکن؛ چرا که برای کسی که در راهِ عشق دیوانه شده، همان بهتر که در زنجیرِ گیسویِ یار باقی بماند.