غزلیات

ای کسی که دهان کوچک و شیرین‌ات، قند را در زیبایی و شیرینی شرمنده کرده است؛ به خاطر خدا برای یک‌بار هم که شده، با آن لبخند دلربا، دلم را شاد کن که بسیار مشتاق دیدن آن هستم.

درخت طوبی (در بهشت) نیز توان آن را ندارد که در برابر قامت موزون و زیبای تو ادعای برتری کند. از توصیف بیشتر زیبایی‌های تو می‌گذرم، چرا که اگر بخواهم از آن سخن بگویم، کلام بسیار طولانی خواهد شد.

اگر می‌خواهی که از شدت اندوه و گریه، چشمانت خون‌بار نشود، دلت را به وفاداری ناپایدار انسان‌های گذران و بی‌ثبات وابسته نکن.

چه برای دلبری و جلوه‌گری حاضر شوی و چه با طعنه و کنایه ما را بیازاری، ما هرگز پیرو زاهد خودپسند و ریاکاری نخواهیم بود که مدام ما را از عشق منع می‌کند.

کسی که خود گرفتار دام عشق نشده است، هرگز نمی‌تواند عمق آشفتگی، بی‌قراری و حال پریشان مرا درک کند.

بازار اشتیاق و میل به تو داغ شده است؛ آن محبوب سروقامت کجاست تا جان خود را همچون اسفند بر آتش روی درخشانش نثار کنم؟

آنجایی که محبوب من با خنده‌های شیرینش سخن می‌گوید و دلربایی می‌کند، ای دهان کوچک (پسته)، تو دیگر چه حقی داری که جلوه‌گری کنی؟ برای حفظ آبروی خود هم که شده، ادعای زیبایی نکن.

حافظ، حال که نمی‌توانی دست از دلبری‌های زیبارویان (ترکان) برداری و چشمان افسونگرشان را رها کنی، خودت می‌دانی که سزای این بی‌قراری تبعید شدن به دوردست‌هایی مانند خوارزم و خجند است.