غزلیات

تنها کسی که باطن و درونِ خود را به کمال رسانده و به مقامِ محرمیِ درگاهِ محبوب راه یافته است، می‌تواند در حریمِ یار بماند؛ اما آن‌کس که رمز و رازِ این مسیر را نیاموخته، در گمراهی و انکارِ حقیقت باقی خواهد ماند.

اگر رازِ نهانیِ دلِ من فاش شد و از پرده بیرون افتاد، مرا سرزنش مکن؛ خدا را شکر که من از بندِ توهمات و پندارهایِ بیهوده که پرده‌ای بر حقیقت می‌کشند، رها شده‌ام.

صوفیان که دم از زهد می‌زدند، اسبابِ خود را از گروِ می‌فروش بیرون آوردند و دوباره به ظاهرِ صلاح بازگشتند، اما من تنها کسی بودم که خرقه و لباسِ تظاهرِ خود را در خانه‌ی می‌فروش باقی گذاشتم تا نشان دهم که از ریا بریده‌ام.

محتسب که وظیفه‌اش نظارت بر اخلاقِ مردم بود، خود به شیخی ریاکار تبدیل شد و گناهانش را فراموش کرد، اما داستانِ عاشقی و رسواییِ صادقانه‌ی من است که هنوز در هر بازاری بر سرِ زبان‌هاست.

هر جامِ میِ سرخی که از آن دستِ زیبا و شفافِ محبوب گرفتیم، در نهایت به آبی از حسرت و اشکِ چشمِ گوهربار تبدیل شد؛ چرا که لذت‌هایِ این جهان گذرا هستند.

غیر از دلِ من که از آغازِ آفرینش تا پایانِ زمان عاشق بوده و خواهد بود، هیچ‌کس را ندیدیم که در این کارِ سختِ عاشقی تا ابد پایدار بماند.

گلِ نرگس بیمار شد تا شاید بتواند شبیه چشمانِ تو شود، اما هرگز نتوانست آن شیوه و نازِ نگاهِ تو را به دست آورد و همچنان در تبِ ناتوانیِ خود باقی ماند.

در این جهان که مانندِ گنبدی گردان در حرکت است، هیچ صدایی زیباتر و ماندگارتر از صدایِ سخنِ عشق نشنیده‌ام که به عنوانِ تنها یادگاری در این دنیا باقی بماند.

من خرقه و لباسی داشتم که صدها عیبِ مرا می‌پوشاند، اما آن را در گروِ شراب و مطرب گذاشتم و اکنون با زنار (نشانه اهل ذمه) در میانِ مردم زندگی می‌کنم.

صورتگرانِ چینی که به ظرافتِ نقاشی معروف بودند، چنان در برابرِ زیباییِ تو حیران شدند که ماجرایِ این شگفتی در همه جا و بر در و دیوار ثبت شد.

دلِ حافظ روزی برای تماشا کردنِ زلفِ محبوب رفت، به امیدِ اینکه بازگردد؛ اما چنان اسیر شد که تا ابد در آن کمند گرفتار ماند.