غزلیات

هر کسی که آرایشِ صورت می‌کند، لزوماً آیین عاشقی و دلربایی را نمی‌داند؛ چنان‌که هر کس آینه‌ای به دست بگیرد، لزوماً مهارت و حکمتِ اسکندر را ندارد که آینه‌اش اسرار جهان را می‌نمود.

هر کسی که کلاهش را کج می‌گذارد و با تکبر و تندی می‌نشیند، به معنایِ آن نیست که آیینِ پادشاهی و رسمِ ریاست را به درستی می‌شناسد.

مانندِ گدایان که فقط برای رسیدن به مزد کار می‌کنند، بندگیِ خدا و دوست را نکن؛ چرا که محبوبِ حقیقی، خود روشِ بنده‌نوازی و لطف به مخلصان را می‌داند و نیازی به معامله‌گریِ تو نیست.

من جان و دلم را فدایِ آن انسانِ وارسته‌ای (رندی) می‌کنم که تعلقاتِ دنیوی را رها کرده است؛ همان کسی که در ظاهرِ گداگونه‌اش، چنان کیمیایی از علم و معرفت نهفته دارد که می‌تواند مسِ وجود را طلا کند.

اگر وفاداری و پایبندی به عهد را یاد بگیری، کارِ بسیار نیکی کرده‌ای؛ وگرنه، هر کسی که در پیرامونِ خود می‌بینی، راه و رسمِ ستمگری و بی‌وفایی را به خوبی بلد است.

من بی‌خبر و نادانسته، دلِ دیوانه‌ام را باختم و نمی‌دانستم که یک انسانِ فانی، ممکن است چنین ویژگی‌ها و شیوه‌هایِ پری‌وار و سحرآمیز داشته باشد.

در این مسیر، هزاران نکته‌ی دقیق‌تر از مو وجود دارد که نیازمندِ بصیرت است؛ به سادگیِ هر کسی که موی سرش را می‌تراشد (ادای درویش‌ها را در می‌آورد)، درویش و قلندر نیست.

مرکزِ بینایی و نگاهِ من، خالِ چهره‌ی توست؛ همان‌طور که یک جواهرشناس، قدر و قیمتِ دُرِ یک‌دانه و گران‌بها را تنها خودش می‌داند و بس.

هر آن کسی که با داشتنِ قد و چهره‌ای زیبا به پادشاهیِ خوبان رسیده است، اگر عدالت‌خواهی و دادگستری را نیز بیاموزد، می‌تواند تمامِ جهان را فتح کند.

تنها کسی می‌تواند شعرِ دلربا و پُرشورِ حافظ را درک کند و از آن لذت ببرد که خود طبعی لطیف داشته باشد و زبانِ فاخر و دریِ فارسی را بشناسد.