غزلیات

نسیم صبا، همچون پیام‌آوری، برای تبریک گفتن به پیشوای اهل طرب و میگساری (پیر می فروش) وزید؛ چرا که فصلِ شادی و خوش‌گذرانی و ناز و نعمت فرا رسیده است.

هوا مانند دمِ مسیح، حیات‌بخش و جان‌افزا شده است و نسیم، عطر و بوی خوش را در فضا می‌پراکند. درختان سبز شده‌اند و پرندگان به نغمه‌خوانی و خروش آمده‌اند.

باد بهاری چنان گرمایی به گلزار بخشید که غنچه‌ها از شدت شور و حرارت شکفتند (عرق کردن غنچه کنایه از باز شدن آن است) و گل سرخ از اشتیاق به جوش و خروش آمد.

با دقت و هوشیاری به سخنِ من گوش بسپار و در پیِ خوش‌گذرانی و بهره‌مندی از لحظات باش، زیرا این پیامی است که سحرگاهان از جانبِ غیب به گوشِ جانِ من رسیده است.

از اندیشه‌های پراکنده و بیهوده دست بردار تا وجودت یکپارچه و به کمال برسد؛ چرا که قاعده چنین است که وقتی شیطان (تفرقه) برود، فرشته (سروش/معنا) جایگزین آن می‌شود.

نمی‌دانم سوسنِ آزاد چه رازِ نهانی را از مرغِ سحر شنید که با وجود داشتنِ ده زبان (گلبرگ‌ها)، همچنان لب فرو بسته و خاموش مانده است.

این مجلسِ رندان و اهلِ دل، جایگاهِ نااهلان نیست؛ ظرفِ شراب را پنهان کنید، زیرا شخصی ریاکار و عابد‌نما (خرقه‌پوش) وارد شده است.

حافظ اکنون از خانقاه (جایگاهِ تظاهر) به سوی میخانه (جایگاهِ راستی و حال) می‌رود؛ گویی که از مستیِ زهدِ ریاکارانه بیدار شده و به هوش آمده است.