غزلیات

امروزه هیچ‌کس را نمی‌بینم که به عهدِ دوستی و یاری وفادار باشد؛ نمی‌دانم بر سرِ یارانِ راستین چه آمده است؟ پیوندِ دوستی چه زمانی به پایان رسید که دیگر خبری از دوست‌دارانِ واقعی نیست؟

آبِ حیات (نمادِ زندگیِ معنوی و نیکی) تیره و تار شده است؛ خضرِ راهنما که باید ما را به سرچشمه‌ی هدایت برساند کجاست؟ از شاخه‌های گل به جای عطر، خون می‌چکد؛ نمی‌دانم بر سرِ بادِ بهاری (نویدبخشِ زندگی) چه آمده است؟

دیگر کسی نیست که از حقِ دوستی سخن بگوید و آن را پاس بدارد؛ بر سرِ حق‌شناسان و اهلِ معرفت چه مصیبتی آمده که وفاداری از میانِ یاران رخت بربسته است؟

سال‌هاست که از معدنِ مروت و جوانمردی، لعلِ ارزشمندی بیرون نیامده است؛ نمی‌دانم اثرِ تابشِ خورشید و سعیِ باد و باران (که اسبابِ پرورشِ گل‌هاست) چه شد که دیگر انسانی آزاده نمی‌پرورند؟

این شهر زمانی دیارِ یارانِ همدل و خاکِ مهربانان بود؛ نمی‌دانم مهربانی چه زمانی به پایان رسید و بر سرِ شهریاران (حاکمان و بزرگانِ این دیار) چه آمده که این‌چنین بی‌مهر شده‌اند؟

گویِ توفیق و کرامت را در میدانِ زندگی افکنده‌اند (فرصت هست)، اما هیچ‌کس برای به دست آوردنِ آن پیش نمی‌آید؛ نمی‌دانم بر سرِ سواران و دلاورانِ میدانِ فضیلت چه آمده است؟

صدها هزار گل شکفت، اما صدای هیچ پرنده‌ای (که نغمه‌سرا باشد) بلند نشد؛ نمی‌دانم بر سرِ عندلیبان (عاشقان و اهلِ ذوق) چه آمده است؟

زهره (سیاره‌ی موسیقی و نوازندگی) دیگر سازِ خوشی نمی‌نوازد؛ شاید عودش سوخته است. هیچ‌کس دیگر ذوقِ مستی و شورِ عارفانه ندارد؛ بر سرِ میگساران (اهلِ حال و عرفان) چه آمده است؟

ای حافظ، هیچ‌کس از اسرارِ الهی و چراییِ این تغییرات آگاه نیست، پس خاموش باش. تو از چه کسی می‌پرسی که بر سرِ گردشِ روزگار و احوالِ زمانه چه آمده است؟