غزلیات

جانم از شدت سوز و گداز آب شد تا شاید به هدف دل برسم، اما نشد. در حسرت رسیدن به این آرزوی ساده و خام سوختم، اما باز هم آن مقصود حاصل نشد.

آن یار با فریب و زبانی نرم، شبی وعده داد که میرِ مجلس و همراهِ من شود. من هم با میل و رغبتِ کامل، غلامِ کم‌ارزشِ او شدم، اما آن وعده هرگز محقق نشد.

محبوب پیام فرستاد که می‌خواهم با رندان (آزادگان و عیاران) همنشین شوم. من هم برای رسیدن به او، تن به رندی دادم و نامِ دردی‌کش بر خود نهادم، اما باز هم وصال رخ نداد.

اگر قلبم در سینه‌ام مانند کبوتری بی‌قرار می‌تپد و می‌لرزد، جای تعجب و اعتراض نیست؛ زیرا این دل، پیچ‌ و تابِ دامِ عشق را در مسیر خود دیده است و می‌داند که راهِ پرخطری است، اما با این حال به دام نیفتاد و به مقصود نرسید.

با این امید که در حال مستی آن لب‌های سرخ و فریبنده را ببوسم، چقدر خون دل خوردم و چه زجرهایی کشیدم؛ انگار که جانم مثل شراب در جام ریخته شد و به جوش آمد، اما باز هم آن آرزو برآورده نشد.

بدون داشتنِ پیر، راهنما و دلیلِ راه، پا در مسیر کوی عشق مگذار؛ چرا که من با تکیه بر عقل و توانایی‌های خودم، صدها تلاش و کوشش انجام دادم، اما راه به جایی نبردم و موفق نشدم.

افسوس و فریاد که در راه جست‌وجوی گنجِ مقصود و رسیدن به آرزوی اصلی، تمامِ هستی و آرامشِ خود را به ویرانی کشیدم و غمگین شدم، اما باز هم گنجی پیدا نکردم و مقصود حاصل نشد.

دریغ و درد که در راهِ رسیدن به گنجِ حضور و وصالِ معنوی، بسیار با خواری و گدایی به سراغِ بزرگان و صاحبانِ کرامت رفتم تا راهنمایی‌ام کنند، اما باز هم به مقصود نرسیدم.

حافظ از روی فکر و تدبیر، هزاران حیله و چاره‌جویی به کار بست تا بلکه آن محبوبِ زیبا را رام و مطیعِ خود کند، اما با تمامِ آن حیله‌ها و نقشه‌ها، باز هم موفق نشد.