غزلیات

عشق و مهرِ آن زیبارویانِ سیاه چشم، هرگز از اندیشه و سرِ من بیرون نخواهد رفت؛ چرا که این امر، تقدیر و قضای الهی است و هرگز دگرگون نمی‌شود.

رقیبِ عشقی، ستم‌هایِ بسیاری روا داشت و راهِ صلح و آشتی را بست؛ اما آیا ممکن است که آهِ سحرگاهِ دردمندان به آسمان نرسد و بی‌پاسخ بماند؟ (اشاره به اینکه دعای سحرگاهان قطعاً مستجاب می‌شود).

در روزِ آفرینش (ازل)، سرنوشتِ مرا جز رندی و عاشقیِ بی‌پروا ننوشتند؛ و هر چه در آن روز برایم مقدر شده، هرگز تغییر نمی‌کند و کم یا زیاد نخواهد شد.

ای محتسب، به خاطرِ خدا از سخت‌گیری دست بردار و ما را به جرمِ شنیدنِ صدایِ دف و نی ببخش؛ چرا که اساسِ شریعت با این کارهای ساده از بین نمی‌رود و قانونِ دین به هم نمی‌خورد.

در شرایطِ فعلی، تنها فرصتِ من این است که پنهانی به او عشق بورزم؛ وگرنه در موردِ هم‌نشینی و بوس و کنار، چه بگویم که تحقق‌نایافتنی است.

شرابِ ناب و جایِ امن و یارِ مهربان (ساقی) فراهم است؛ ای دل، اگر در این زمانِ خوش، کار و بارِ تو درست نشود، دیگر چه زمانی به سامان خواهد رسید؟

ای چشم، نشانِ اندوه را از لوحِ سینه پاک مکن؛ چرا که این اثر، جایِ زخمِ تیغِ دلدار است و این خون هرگز پاک نخواهد شد (چون این رنج برای من افتخار است).