غزلیات

طبعِ آدمی هنگامی که اندوهگین و آزرده است، توانایی سرودنِ شعرِ ناب و دلکش را ندارد؛ ما تنها یک نکته‌ی مهم از این حقیقتِ هستی را بازگو کردیم و همین یک نکته، کلِ ماجراست.

اگر بتوانم از لب‌هایِ همچون یاقوتِ تو، نگاه و توجهی (چون انگشتریِ پادشاهی) به دست آورم، به چنان قدرتی می‌رسم که گویی تمامِ قلمرو و پادشاهیِ حضرت سلیمان تحتِ فرمانِ من است.

ای دلِ من، از سرزنش‌ها و بدگویی‌هایِ حسودان غمگین مباش؛ زیرا ممکن است زمانی که دوباره و با دقت به ماجرا نگاه کنی، درک کنی که خیر و صلاحِ واقعیِ تو در همین اتفاقات بوده است.

هر کس که ظرافت و پیامِ پنهانِ این قلمِ خیال‌پرداز و جادوییِ مرا درک نکند، هنرِ او حتی اگر استادترین نقاشِ چین باشد، بی‌ارزش و بی‌اعتبار است.

سرنوشتِ آدمیان از پیش تعیین شده است؛ به یکی جامِ شرابِ شادی و به دیگری خونِ دل و رنج دادند و در چرخه‌ی روزگار، اوضاع همیشه این‌گونه میانِ مردمان تقسیم می‌شود.

در خلقتِ گل و گلاب، تقدیرِ ازلی چنین رقم خورده بود که گل، نمادِ زیباییِ آشکار و در دسترس باشد و گلاب (که عصاره‌ی گل است)، نمادی از حقیقتِ پنهان و پوشیده بماند.

چنین نیست که حافظ به دلیلِ سختی‌ها و ملامت‌ها، مرامِ رندی و آزادگی را فراموش کرده باشد؛ چرا که این سبک و مسلکِ درونیِ من، از روزِ ازل بوده و تا روزِ بازپسین و قیامت نیز با من خواهد ماند.