غزلیات

ادعاهایِ صوفی همیشه خالص و بی‌عیب نیست؛ چه بسا جامه زهد و تقوایی که به دلیل آلودگی به تزویر و ریا، شایسته آن است که به آتش افکنده شود.

صوفیِ ما که در ظاهر، به ورد و ذکرِ سحری مشغول است و آن‌گونه وانمود می‌کند که مستِ حق است، در شب‌هنگام مراقب باش که نکند در خفا مستِ باده‌گساری باشد.

بسیار نیکوست که ابزارِ سنجش و تجربه به میان بیاید تا هر کس که ناخالصی و دغل‌کاری در باطن دارد، رسوا شود و چهره‌اش سیاه گردد.

اگر ساقی با آن جلوه‌گری‌اش، این‌گونه بی‌ثبات و ناپایدار رفتار کند (مانند نوشتن بر روی آب که فوری محو می‌شود)، بسیاری از عاشقان از شدتِ اشتیاق و دوری، چهره‌شان با اشک‌های خونین گلگون خواهد شد.

کسی که در ناز و نعمت پرورده شده و به رفاه عادت کرده است، هرگز نمی‌تواند به سوی دوست (محبوب حقیقی) راهی یابد؛ چرا که عاشقی، شیوه و آیینِ انسان‌های رند و بلاکشی است که رنج را به جان خریده‌اند.

چرا غصه‌ی دنیای پست و ناچیز را می‌خوری؟ آن را رها کن و باده بنوش؛ افسوس است که دلِ دانا و هوشمند، به خاطر تعلقاتِ بی‌ارزشِ دنیا مشوش و نگران باشد.

حافظ حاضر است دلقِ صوفیانه و سجاده‌ی زهدش را به میخانه‌دار بدهد و در عوض شراب بگیرد؛ البته به شرطی که آن شراب را محبوبِ ماه‌رو و زیباروی به او پیشکش کند.