غزلیات

اگر من شراب را انکار کنم، این چه منطق و توجیهی دارد؟ احتمالاً عقلم همین‌قدر می‌رسد که چنین حرفِ بی‌ربطی بزنم (یعنی انکار شراب، کار آدم عاقل نیست).

تا پیش از این، راهِ رسیدن به میخانه (عالمِ رندی و عاشقی) را بلد نبودم وگرنه مشخص نبود که آبروداری و پرهیزکاریِ ظاهریِ من تا چه زمانی دوام می‌آورد.

زاهد به خودبینی و نمازش مشغول است و من به مستی و نیازِ عاشقانه‌ام؛ باید دید که در نهایت، لطف و عنایت الهی شامل حال کدام یک از ما خواهد شد.

اگر زاهد نمی‌تواند به مقامِ رندی و آزادگی برسد، نباید او را سرزنش کرد؛ چرا که عشق موهبتی الهی است و وابسته به هدایتِ پروردگار است، نه صرفاً تلاشِ انسانی.

من که تمامِ عمرم را با ساز و آواز و شکستنِ پیمان‌های خشکِ زهد گذرانده‌ام، اکنون که بخواهم توبه کنم و راهِ تقوا پیش بگیرم، بسیار عجیب و غیرمنطقی است.

من بنده و ارادتمندِ پیرِ روشن‌ضمیر هستم، چرا که او مرا از نادانی و جهل نجات داد؛ بنابراین هر کاری که مرشدِ من انجام دهد، از سرِ لطف و خیرخواهی است.

دیشب از این فکر و غصه خوابم نبرد که دوستی به من گفت: اگر حافظ در مستیِ عشق خطایی کند، سزاوار است که از او شکایت و گله کرد.