غزلیات

کسی که سودای عشق به چهره‌ی نوخاسته و زیبایی‌های تازه‌شکفته‌ی تو را در سر دارد، هرگز نمی‌تواند از دایره‌ی این عشق بیرون برود و تا زنده است در بند تو گرفتار خواهد بود.

من هنگامی که در روز قیامت از خاک قبرم همچون گل لاله سر بر می‌آورم، نشان و داغ عشق تو همچنان در عمیق‌ترین جای قلبم (سویدا) باقی مانده است.

ای محبوب که همچون گوهر بی‌همتایی، آخر کجا پنهان شده‌ای که مردم از شدت اندوه دوری تو، چشمانشان به دریایی از اشک تبدیل شده است؟

از پای هر مژه‌ام اشک‌های روان جاری است، پس اگر میل داری در کنار جوی آب قدم بزنی و به تماشای آب بنشینی، بیا و این منظره را ببین.

همچون گل که زود می‌شکفد و همچون شراب که باید در وقت مناسب نوشید، تو نیز لحظه‌ای از پس پرده‌ بیرون بیا و خود را نشان بده، چرا که فرصت دیدار دوباره معلوم نیست و ممکن است دیگر چنین فرصتی دست ندهد.

من در زیر سایه بلند خم زلف تو پناه گرفته‌ام، چرا که تنها در این سایه است که دل آشفته و شیدای من به آرامش و قرار می‌رسد.

چشمانت به خاطر ناز و تکبر، هیچ توجهی به حافظ نمی‌کند؛ البته این رفتار طبیعی است، چرا که گل نرگس همواره به زیبایی و بی‌اعتنایی شهره است.