غزلیات

راهی بیاب که در آن بتوان از سوزِ دل ناله کرد و غزلی بخوان که آن‌چنان شورانگیز باشد که آدمی را به نوشیدنِ جرعه‌ای از شرابِ معرفت وادارد.

اگر انسان موفق شود که سرِ خود را بر آستانِ درگاهِ معشوق بگذارد و غرورِ خویش را بشکند، آن‌گاه است که به اوجِ افتخار و سربلندی می‌رسد.

شاید قدِ خمیده‌ی ما (از پیری یا رنجِ هجران) به نظرِ دیگران ناتوان بیاید، اما ما با همین حال نیز قادریم با تیرِ همت و عشق، چشمانِ بدخواهان و دشمنانِ طریقت را هدف بگیریم.

رازهایِ عاشقی در چاردیواریِ خانقاه و دایره‌ی تنگِ زاهدانِ خشک‌مغز جای نمی‌گیرد؛ این مستیِ عارفانه را باید در محفلِ رندان و آزادگان جست‌وجو کرد.

درویشِ حقیقی، هیچ‌گونه دلبستگی به تجملات و کاخ‌هایِ پادشاهی ندارد. ما تنها یک دلقِ کهنه داریم که حتی از سوزاندنِ همان هم دریغ نداریم، چرا که به هیچ‌چیزِ دنیوی تعلق نداریم.

عاشقانِ حقیقی، هر دو جهان را در یک نگاهِ معشوق می‌بازند و از کف می‌دهند؛ این کارزارِ عشق است که از همان آغاز، باید جانِ خود را به عنوانِ شرطِ بازی وسط گذاشت.

اگر شانسِ دیدارِ یار و رسیدن به وصالِ او به تو رو کند، باید با کمالِ میل سرِ خود را نثارِ راهش کنی؛ چرا که دستیابی به این جایگاه، ارزشِ فدا کردنِ جان را دارد.

عشق، دورانِ جوانی و رندی (آزادگی)، مجموعه‌ی خواسته‌هایِ کمال‌یافته‌ی آدمی هستند؛ هرگاه این مفاهیم در وجودِ کسی جمع شود، او می‌تواند با قدرت و فصاحتِ کامل از حقایق سخن بگوید.

اینکه گیسویِ تو راهزنِ آرامشِ من شده، جایِ تعجب ندارد؛ وقتی راهزنی چون تو، چنین دلفریب و زیبا باشد، می‌تواند صدها کاروانِ دل را به یغما ببرد.

حافظ، به حقِ قرآن سوگند که از ریاکاری و نیرنگ دست بردار؛ شاید با صداقت و راستی بتوانی در این جهان، گویِ عیش و کامیابی را بربایی.