غزلیات

هنگامِ سپیده‌دم، وقتی خورشید (پادشاهِ مشرق‌زمین) پرچمِ نورِ خود را بر فرازِ کوه‌ها برافراشت، محبوبِ من نیز با نگاهی پرمهر و بخشنده، به دل‌های امیدوارِ عاشقان توجهی کرد.

وقتی که با آمدنِ صبح، حقیقتِ زودگذر بودنِ زمان و گردشِ روزگار بر همگان آشکار شد، من بر غرور و تکبرِ کسانی که گمان می‌کردند کامیابی‌شان همیشگی است، خندیدم.

دیشب که محبوبم در مجلسِ بزم، به قصدِ رقصیدن برخاست، گره از ابروانِ خود گشود (یعنی خشم و اخم را کنار گذاشت و شاد شد) و با این کار، دلِ تمامِ حاضران را به اسارت گرفت.

من همان لحظه‌ای که چشمِ مست و می‌آلودِ یار، عاشقانِ هوشیار را به شراب‌خواری و مستی دعوت کرد، از ریاکاری و تظاهر به زهد دست شستم.

کدام سنگ‌دلی به این یارِ زیبا آموخت که این‌چنین شیوه‌ی راهزنی و عیاری پیش بگیرد، به‌گونه‌ای که از همان ابتدایِ کار، با بی‌رحمی، دلِ عارفانِ شب‌زنده‌دار را برباید؟

دلِ ساده و بیچاره‌ی من خیالِ پهلوان‌شدن و مبارزه با عشق را در سر پروراند، اما ناگهان محبوب به آن هجوم آورد؛ خدایا! خودت محافظِ دلم باش که یار به قلبِ سپاهِ سوارانِ من تاخت.

ما چه رنج‌ها که نکشیدیم و چه خون‌دل‌ها که نخوردیم تا شاهدِ زیباییِ چهره‌ی او باشیم؛ از همان لحظه‌ای که نقشِ او در عالمِ آفرینش پدید آمد، سرنوشت برایِ جان‌باختگان در راهش رقم خورد.

چگونه می‌توانم با این خرقه و لباسِ ساده‌ی پشمی (ظاهرِ زاهدانه)، چنین محبوبی را در کمندِ عشقِ خود اسیر کنم؟ در حالی که مژگانِ او، خنجری تیزتر از سلاحِ جنگجویان دارد.

درود بر پادشاهِ پیروزمند، شاه منصور، که شجاعتِ او زینت‌بخشِ مُلک و دین است؛ همان که بخشندگیِ بی‌پایانش، ابرهایِ پربارانِ بهار را به خنده و تحقیر وامی‌دارد.

از لحظه‌ای که جامِ شراب با دستِ او متبرک شد، روزگار نیز به یادِ تمامِ میگساران، ساغرِ شادی و عیش را لبریز کرد.

پیروزیِ شاه در آن روزی چون خورشید درخشید که شمشیرِ تیزش، همچون خورشیدی که ستاره‌ها را محو می‌کند، به تنهایی در میانِ هزاران دشمن تاخت.

ای دل، از خداوندِ مهربان، بقایِ عمر و پایداریِ حکومتِ این پادشاه را بخواه، چرا که روزگار، سکه‌ی پادشاهی را در این دوران به نامِ او ضرب کرده است.

همه چیز به قرعه‌یِ بخت و اقبال و یمنِ وجودِ شاه بستگی دارد. پس ای یار، حاجتِ دلِ حافظ را برآورده کن، چرا که فالِ سعادت و نیک‌بختی برایِ ما آشکار شده است.