غزلیات

یک لحظه اندوهگین بودن، ارزش آن را ندارد که عمر خود را در این دنیا تباه کنی؛ پس این لباس ریا و تزویر را به بهای باده‌نوشی و شادی بفروش، که هیچ‌چیز بهتر از رهایی از غمِ دنیا نیست.

در جایگاهِ اهلِ دل و حقیقت، سجاده‌ی پر از ریای زاهدان به اندازه‌ی یک جام شراب هم ارزش و خریدار ندارد.

منتقدان و رقیبان به من خرده می‌گیرند و می‌گویند که از درگاه محبوب روی برگردانم؛ اما مگر چه اتفاقی افتاده و چه ارزشی در جان من است که خاکِ درگاه او از آن باارزش‌تر نباشد؟

تاج پادشاهی اگرچه زیبا و فریبنده است، اما چون همیشه ترس از دست دادن جان و امنیت در آن نهفته است، ارزش آن را ندارد که سر و جان خود را در راه رسیدن به آن به خطر بیندازیم.

در آغاز کار، سختی‌های مسیر دنیا و تلاش برای رسیدن به ثروت بسیار آسان به نظر می‌رسید، اما اشتباه می‌کردم؛ چرا که این همه سختی و آشوب، ارزشِ آن سودِ ناچیز را ندارد.

ای محبوب، بهتر است که چهره خود را از مشتاقان پنهان کنی، چرا که زیبایی تو چنان آشوبی به پا می‌کند که رنجِ لشکرکشی و جهان‌گشایی برای رسیدن به آن، ارزش تحمل کردن ندارد.

ای حافظ، همچون همیشه پیشه‌ی خود را قناعت قرار بده و از دنیای پست و مادیاتِ بی‌ارزش فاصله بگیر، زیرا تحمل منتِ آدم‌های فرومایه، حتی در برابر کوهی از طلا هم بی‌ارزش است.