غزلیات

نسیم صبحگاهی بوی خوش گیسوی یار را با خود آورد و دل آشفته و بی‌قرار ما را با همین رایحه، دوباره به تکاپو و کار واداشت.

من آن قامتِ چون صنوبرِ یار را از باغ چشمانم بیرون راندم و از دلم پاک کردم، چرا که هر گلی که به خاطر غمِ او در دلم شکفت، تنها رنج و مصیبت به همراه داشت.

وقتی درخشش ماه را از بالای قصر او می‌دیدم، متوجه شدم که آن‌قدر درخشان و زیباست که خورشید از شرمِ مقایسه با آن، خود را پشت دیوار پنهان می‌کند.

از ترس اینکه عشق، هستی و دلم را غارت کند، آن دلِ خونین را رها کردم، اما باز هم آن دل خون‌ریزی می‌کرد و دوباره همان راهِ عشق را در پیش می‌گرفت.

به توصیه و آهنگِ مطرب و ساقی، گاه و بی‌گاه به بیرون می‌رفتم؛ چرا که قاصدِ این راهِ سخت و دشوار، همیشه خبرهای تلخ و سختی برایم داشت.

تمامِ رفتارهای معشوق، چه تسبیح به دست گرفتن (نماد دین‌داری) و چه زنار بستن (نماد کفر و دوری از شریعت)، برای عاشق نشانه‌ی لطف و احسان است و برای او فرقی ندارد.

خداوند ابروهای گره‌خورده‌اش را ببخشاید، هرچند که همین گره ابرو مرا ناتوان و بیمار کرد، اما او با همان ناز و کرشمه، پیامی را به سوی منِ بیمار می‌فرستد.

دیشب از دیدنِ جام و پیمانه در دستِ حافظ تعجب کردم، اما او را منع نکردم، چون می‌دانستم که او این کار را با خلوص و آیینِ صوفیانه انجام می‌دهد.