غزلیات

ای دوستان، شراب (که مانند دختری از تاک زاده شده) دیگر از پنهان ماندن دست کشیده است؛ او به نزد مأمور شرع رفته و با تدبیری که اندیشیده، مجوز حضور و فعالیت خود را گرفته است.

حالا که شراب از پس پرده بیرون آمده و به مجلس ما رسیده، غبار و قطرات آن را پاک کنید و با احترام پذیرایش باشید، تا دوستان حاضر در مجلس، بهانه نیاورند و نپرسند که چرا تاکنون غایب بود و دوری می‌کرد.

ای دل، مژده بده که دوباره نوازنده موسیقی عشق، نغمه‌ای شورانگیز و مستانه سر داده و با این کار، درمان دردِ خماری و بی‌خبری ما را فراهم کرده است.

آن اثری که شراب انگوری بر لباس و ظاهرسازی زاهد گذاشته، چنان عمیق است که نه با هفت بار شستن و نه با صد بار آتش زدن هم پاک نمی‌شود؛ یعنی رسوایی ریاکار آشکار شده است.

غنچه گلبن وصال من، با نسیم لطفِ معشوق شکوفا شد و پرنده خوش‌سخن شادی، نغمه‌های خود را از میان برگ‌های گل سرخ محمدی آغاز کرد.

ای حافظ، تواضع و فروتنی را هرگز رها نکن؛ زیرا که آدم حسود و مغرور، به خاطر خودپسندی‌اش، آبرو، ثروت، دل و ایمان خود را به باد فنا داد.