غزلیات

آن شخصی که هنگام سفر و جدایی، یادی از ما نکرد و با یک خداحافظی ساده، دلِ غمزده و رنجورِ ما را خوشحال نکرد، باید همواره به یاد آورده شود (تا وفاداریِ ناچیزش آشکار گردد).

نمی‌دانم چرا آن جوانِ خوشبخت که سرنوشتِ من را با قلمِ خود رقم می‌زد و تقدیرم در دستِ او بود، منِ بنده و خدمتگزارِ پیر را از بندِ عشق خود رها نکرد.

جامه عزا و ماتمِ خود (که به کاغذِ سفید می‌ماند) را با سیلابِ اشکم می‌شویم، چرا که روزگار هیچ راهی برای رسیدن به عدالت و دادخواهی در برابرِ محبوب به من نشان نداد.

دلِ من در این کوهسارِ دوری، به امیدِ رسیدنِ صدایی از تو، چنان ناله‌ها و فریادهایی سر داد که حتی فرهاد در مسیرِ عشقِ شیرین، چنین ناله‌هایی نکرد.

از آن زمان که پرنده سحرگاه از باغِ تو رخت بربست و رفت، دیگر هیچ آشیانه‌ای در پیچ‌ و تابِ زلفِ شمشادگونه‌ات بنا نکرد (زیرا سایه پرنده که همان سایه لطفِ توست، از باغِ من دریغ شد).

شاید اگر پیکِ بادِ صبا از رفتار و حرکاتِ تو درس بیاموزد، جای تعجب نیست؛ چرا که بادِ صبا هم با تمامِ تندی و چالاکی‌اش، به پایِ شتاب و چابکیِ حرکتِ تو نمی‌رسد.

قلمِ آفرینشِ خداوند هرگز نمی‌تواند نقشِ مقصود و زیباییِ واقعی را ترسیم کند، مگر برای کسی که به این زیباییِ خدادادی و بی‌بدیلِ تو اعتراف و اقرار کند.

ای نوازنده، آهنگِ موسیقی را تغییر بده و در پرده "عراق" بنواز، چرا که معشوقِ من از همین راه و با همین حال‌ و هوا رفت و حتی یادی از من نکرد.

این غزل که می‌شنوی، نوایی برخاسته از سوزِ دلِ عراقی (یا به سبکِ عراقی) است؛ چه کسی این ناله دلسوز را می‌شنود و از شدتِ غم، فریاد برنمی‌آورد؟