غزلیات

امکان ندارد که بتوان به اسرارِ پیچیده و زیبای زلف‌های تاب‌دار تو دست یافت؛ همان‌طور که نمی‌توان به عهد و پیمان تو یا خبری که باد صبا می‌آورد، تکیه کرد و دل بست.

من در راهِ رسیدن به تو تمامِ تلاش و کوشش خود را به کار می‌گیرم، اما حقیقت این است که سرنوشتِ مقدر (قضا) تغییرناپذیر است و کاری از دستِ بندگان برنمی‌آید.

پس از رنج‌های فراوان و خون‌دل‌خوردن‌های بسیار توانستم به دامانِ لطفِ تو دست یابم؛ حال چگونه ممکن است به خاطرِ سخنانِ بیهوده و طعنه‌های دشمن، این وصلِ عزیز را رها کنم؟

چهره‌ی تو را نمی‌توان به ماهِ آسمان تشبیه کرد؛ چرا که سزاوار نیست شأن و مقامِ بلندِ تو را تا حدِ موجوداتِ معمولی و زمینی پایین بیاوریم.

هنگامی که تو با آن قد و قامتِ بلند و موزون به مجلسِ رقص و سماع می‌آیی، جانِ من در برابرِ حضور تو چنان بی‌ارزش می‌شود که حتی ارزشِ آن را ندارد که لباسی برای پوشاندنِ وجودم باشد.

تنها نگاهی پاک و قلبی بی‌آلایش می‌تواند رخسارِ زیبای معشوق را ببیند؛ چرا که هیچ‌کس نمی‌تواند در آیینه‌ای که کدر است، تصویرِ درستی از حقیقت را مشاهده کند.

مشکلِ عشق و حقیقتِ آن در حد و اندازه‌ی توانِ دانش و عقلِ معمولی ما نیست؛ بنابراین نمی‌توان این معمای بزرگ را با فکر و تحلیل‌های ناقصِ انسانی حل کرد.

این موضوع که تو محبوبِ تمامِ جهانی، مرا از حسادت می‌کشد؛ با این حال نمی‌توانم شبانه‌روز با تمامِ مردمِ دنیا بر سرِ تو دعوا و مرافعه کنم.

من چه بگویم که تو چنان نازک‌طبع و لطیفی که حتی دعا کردن برای تو، اگر با صدای بلند باشد، ممکن است تو را آزرده خاطر کند و باید آهسته دعا کرد.

غیر از ابروی تو، قبله‌گاه و محرابِ دلِ من چیزِ دیگری نیست؛ در مذهب و آیینِ عشقِ من، پرستش و اطاعتِ کسی جز تو جایز نیست.