غزلیات

اگر شراب، غم را از خاطرمان پاک نمی‌کرد، وحشت از پیشامدهای ناگوارِ روزگار، هستی ما را از ریشه برمی‌کند و نابود می‌ساخت.

اگر عقل و منطقِ حسابگر در دریای پر تلاطمِ بلا، با «مستی» لنگر نیندازد و از تکاپویِ بیهوده باز نایستد، کشتی وجود ما چگونه می‌تواند از این گردابِ خطرناک جان سالم به در ببرد؟

فریاد که فلک با همه آدمیان از پسِ پرده و غایبانه بازیِ خدعه‌آمیزی می‌کند و هیچ‌کس آن‌قدر مهارت ندارد که بتواند در این بازیِ مکارانه، پیروز میدان شود.

مسیر ما از تاریکی و حیرت می‌گذرد و نیازمند راهنمایی همچون «خضر» هستیم؛ بیم آن می‌رود که داغِ نرسیدن و محرومیت، طراوت و حیاتِ ما را تباه کند.

قلب ناتوان من به هوای سبزه‌زار می‌رود، زیرا امید دارد با دمِ شفابخشِ نسیمِ سحری (صبا)، از بیماریِ عشق رهایی یابد و جانی تازه بگیرد.

من خود طبیبِ دردِ عشقِ خویشم؛ باده را به من برسان که این معجونِ حیات‌بخش، آرامش‌دهنده است و وسوسه‌ها و فکرهای بیهوده را از سر بیرون می‌کند.

حافظ در آتشِ هجران سوخت و هیچ‌کس حالِ پریشانِ او را به گوشِ یار نرساند؛ شاید تنها نسیمِ صبا باشد که پیامی از این حالِ نزار به درگاهِ یار برساند.