غزلیات

محبوبِ حقیقی کسی نیست که تنها زیبایی‌های ظاهری همچون مو و کمر باریک دارد، بلکه تو باید مطیعِ کسی باشی که از آن جذبه و لطفِ درونی و خاص (آن) برخوردار است.

هرچند زیبایی حوریان و پریانِ افسانه‌ای لطیف و دلنشین است، اما زیباییِ راستین همان است که در وجود محبوبِ من (فلانی) دیده می‌شود.

ای محبوبِ خندان‌رو، به حالِ چشمانِ من که از شدتِ گریه چون چشمه‌ای جوشان است توجه کن، چرا که این چشمه به امیدِ وصالِ تو، هنوز هم اشک‌های روان و پویایی دارد.

چه کسی توانست گوی سبقت زیبایی را از تو برباید؟ چرا که حتی خورشید در برابر تو به قدری ناتوان است که گویی سواری جنگجو نیست و در دستش عنان و اختیاری ندارد.

سخنِ من آن‌گاه بر دل‌ها نشست و مقبول افتاد که تو آن را پذیرفتی؛ آری، آری! پذیرشِ تو نشانه‌ای بر حقیقت و ارزشِ کلامِ عشق است.

خمیدگیِ ابروی تو در هنرِ دلبری و تیراندازی، چنان مهارتی دارد که بر همه تیراندازانِ حرفه‌ای و دارندگانِ کمان، پیشی گرفته است.

هیچ‌کس در راه و رسمِ عشق، به درکِ قطعی و اسرارِ نهایی دست نیافته است؛ هر کس تنها به اندازه‌ی فکر و بینشِ خویش، برداشتی از عشق دارد.

در حضورِ اهلِ معرفت و عاشقانِ بی‌آلایش (خرابات‌نشینان)، از کرامات و کارهای خارق‌العاده لاف نزن و ادعا نکن؛ چرا که هر سخنی زمانِ مناسبِ خود را دارد و هر نکته‌ای باید در جایگاهِ خویش بیان شود.

پرنده دانا و زیرک، در چمنی که پس از بهارِ آن، پاییز در پی‌اش می‌آید (بهارِ ناپایدار)، آشیانه نمی‌سازد و دل به آن خوش نمی‌کند.

به آن مدعی و پرگو بگو که لغز و نکته‌های پیچیده و بیهوده را نزدِ حافظ عرضه نکن؛ زیرا قلم و شعرِ ما نیز زبانِ گویا، منطق و بیانی قوی دارد.