غزلیات

هر کس که ذهنی آرام و متمرکز دارد و یاری نازنین در کنارِ اوست، خوشبختی و اقبالِ بلند، همراه و هم‌نشینِ دائمی او شده است.

قلمرو عشق بسیار فراتر از جایگاهِ عقلِ مصلحت‌اندیش است؛ تنها کسی می‌تواند به درگاهِ این عشق راه یابد که آماده باشد جانِ خود را فدای آن کند.

آیا دهانِ کوچک و شیرینِ آن محبوب، همان ملکِ سلیمان است؟ آری، چرا که نشانِ زیبایِ لبانِ یاقوتی‌اش، جهان را مانندِ نقشِ نگینِ انگشتری در تسخیرِ خود دارد.

دلبری که هم لبانِ سرخ‌فام و هم خطوطِ زیبایِ چهره (مو و خال) را توأمان دارد، شایسته‌ی آن است که منِ عاشق، او را برای داشتنِ این هر دو ویژگیِ کمال ستایش کنم.

ای توانگر! به ضعیفان و نیازمندان با نگاهِ تحقیرآمیز ننگر؛ چه بسا که در مجلسِ باشکوهِ عیش، گدایِ درویش‌مسلکی از همه به صدرِ مجلس نزدیک‌تر باشد.

تا زمانی که بر روی زمین زندگی می‌کنی، توانایی و سلامتِ خود را قدر بدان؛ چرا که خاکِ زیرِ زمین، بسیاری از کسانی را که زمانی توانا بودند، در خود جای داده است.

دعایِ نیازمندان بلا را از جان و تن دور می‌کند، همان‌طور که کشاورزی که از خوشه‌چینانِ خرمنش بیزار است، ندانسته از برکتِ وجودِ آنان بهره‌مند می‌شود.

ای باد صبا! رمزی از عشقِ من را به آن پادشاهِ خوبان بگو، همان کسی که صدها پادشاهِ بزرگ چون جمشید و کیخسرو، کمترین غلامانِ او هستند.

و اگر آن محبوب بگوید که عاشقانِ تهی‌دستی چون حافظ را نمی‌خواهم، به او بگویید که حتی برترین پادشاهان نیز گدایی را به همنشینیِ خود می‌پذیرند (و عشقِ حقیقی، پادشاهیِ واقعی است).