غزلیات

بتی دارم که صورتِ گُل‌مانندش با زلفانِ سیاه و پیچ‌دار مانند سایه‌بانی احاطه شده است و بر گونه‌های بهاری‌اش خطی از موی تازه روییده که به رنگِ سرخِ ارغوانی است.

خدایا، آن موی تازه‌روییده خورشیدِ رخسار او را پوشانده است؛ به او عمری طولانی و جاودان عطا کن، چرا که زیباییِ او نیز بی‌مانند و جاودانه است.

وقتی عاشق شدم، گمان می‌کردم به هدفِ ارزشمند و مرواریدِ مقصود رسیده‌ام، اما نمی‌دانستم که دریای عشق، موج‌هایی خون‌فشان و خطرناک دارد.

نمی‌توان از تیرِ نگاهِ چشمانت جان سالم به در برد؛ چرا که از هر سو که نگاه می‌کنم، چشمانت در کمین نشسته و تیری در کمان آماده شلیک دارد.

وقتی او زلفانِ خود را مانند دامی برای فکرِ عاشقان می‌گسترد، به بادِ صبا که خبرچین است می‌گوید تا رازِ عشقِ ما را پنهان نگه دارد.

جرعه‌ای از شراب بر زمین بریز و به داستانِ عاشقان گوش فراده، چرا که خاکِ آنان قصه‌های بسیاری از پادشاهانِ باستانی همچون جمشید و کیخسرو در خود دارد.

ای بلبل، وقتی گل به رویت می‌خندد و خودنمایی می‌کند، فریبش را نخور و در دام او نیفت؛ زیرا گل با وجودِ زیبایی‌اش، بی‌وفا است و نمی‌توان به آن اعتماد کرد.

ای رییسِ مجلس، برای رضای خدا دادِ مرا از او بگیر؛ چرا که او با دیگری باده‌نوشی کرده و با من سرد و متکبرانه رفتار می‌کند.

اگر قصد داری مرا صیدِ خود کنی و به رکابِ اسب ببندی، پس زودتر این کار را انجام بده؛ زیرا درنگ کردن در این راه آفت‌زا است و برای کسی که طالبِ توست زیان‌بار است.

چشمانِ مرا از دیدنِ قدِ بلند و دلربای خود محروم نکن؛ او را کنارِ این سرچشمه (اشک‌های من) بنشان، چرا که آبی روان و گوارا در آن جریان دارد.

اگر امید داری که خداوند تو را از چشمِ بدخواهان و حسودان در امان بدارد، پس مرا نیز از ترسِ دوری و فراقِ خودت ایمن ساز.

چه عذری برای بختِ بدِ خود بیاورم که آن معشوقِ حیله‌گر و آشوب‌به‌پا کن، حافظ را با تلخیِ بی‌مهری کشت، در حالی که لبانش سرشار از شیرینی است.