غزلیات

دلی که مانند جام جمشید، آینه‌ی اسرار الهی و حقیقتِ جهان است، دیگر چه اندوهی دارد که یک انگشتریِ ناچیز (اشاره به مقام یا مال دنیوی) را از دست بدهد؟

گنجینه‌ی ارزشمندِ دلت را به خاطرِ زیبایی‌های سطحی و ناپایدارِ افرادِ دون‌مایه و گداصفت خرج نکن؛ بلکه آن را در اختیارِ کسی بگذار که شایستگیِ پادشاهی و بزرگی داشته باشد و قدرِ این امانت را بداند.

هر درختی توانایی ایستادگی در برابر سختی و سرمایِ خزان را ندارد، اما من تحسین‌کننده و غلامِ همتِ آن درختِ سروی هستم (اشاره به آزاده‌دلی که) چنین استقامت و پایداری‌ای از خود نشان می‌دهد.

هنگامِ شادمانی و بهار فرا رسیده است؛ هر کس که اندک پولی (شش درم) دارد، باید از روی مستی و خوش‌باشی، آن را صرفِ خریدِ شراب و باده‌نوشی کند.

اکنون که فصلِ گل‌افشانی است، از خرج کردنِ طلا برای خریدِ شراب دریغ نکن؛ چرا که عقلِ حسابگرِ ظاهربین، به هر حال تو را به صدها گناه متهم خواهد کرد، پس عاقلانه است که به جای ملامت‌شنیدنِ بی‌دلیل، از لذتِ اکنون بهره‌مند شوی.

هیچ‌کس از رازهای پنهانِ جهان آگاه نیست، پس بیهوده سخن‌چینی و بحث نکن؛ چه کسی واقعاً محرمِ این حریمِ قدسی است که بتواند از اسرارِ آن خبر داشته باشد؟

دلی که ادعایِ آزادگی و مجرد بودن می‌کرد، اکنون به خاطرِ بویِ خوشِ زلفِ تو، درگیرِ صدها مشغله و آشوب شده است و با نسیمِ سحرگاهان عهد و پیمان دارد.

از چه کسی سراغِ مرادِ دلم را بگیرم؟ چرا که هیچ دلداری و یاری را نمی‌بینم که هم جلوه‌ی زیبایی و جمال داشته باشد و هم خویِ بخشندگی و کرم را در خود جمع کرده باشد.

از جیبِ خرقه و ادعاهایِ حافظ چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت؟ او که به دنبالِ وصالِ خداوندِ بی‌نیاز (صمد) بود، اکنون گرفتارِ عشقِ معشوقی زیبا (صنم) شده است.