غزلیات

قلبِ من با دیدنِ چهره‌یِ تو، از زیبایی‌هایِ باغ و بوستان بی‌نیاز شده است؛ چراکه دلِ من همچون درختِ سرو در بندِ عشقِ تو گرفتار است و مانندِ گلِ لاله، داغِ دردِ فراقِ تو را بر سینه دارد.

سرِ من در برابرِ ابروانِ کمان‌شکلِ هیچ‌کس خم نمی‌شود و فروتنی نمی‌کند، زیرا دلِ کسانی که گوشه‌نشینِ کویِ تو هستند، از تعلقاتِ دنیوی رها و بی‌نیاز است.

از گلِ بنفشه خشمگینم که سعی می‌کند ادایِ زلفِ تو را درآورد و به خود ببالد. به این سیاهیِ بی‌ارزش نگاه کن که چه خیال‌هایِ بزرگی در سر دارد و چه ادعایی می‌کند.

به باغ برو و نگاهی به تختِ گل‌ها بینداز که چگونه گلِ لاله مانندِ ندیمِ پادشاه در کنارِ او نشسته و جامِ شرابی در دست دارد.

در شبِ تاریک و بیابانِ خطرناکِ زندگی، چگونه می‌توان به مقصد رسید؟ مگر آنکه شمعِ چهره‌یِ تو راهنمایِ من باشد و مسیر را روشن کند.

سزاوار است که من و شمعِ صبحگاهی با هم گریه کنیم، زیرا هر دو در آتشِ عشق سوختیم و از میان رفتیم، در حالی که معشوقِ ما نسبت به حالِ ما بی‌خبر و بی‌توجه است.

شایسته است که همچون ابرِ پربارانِ ماهِ بهمن بر این باغ و زمانه بگریم، چراکه ببین جایگاهِ شادی و نغمه‌خوانیِ بلبل را اکنون زاغِ سیاه تصاحب کرده است.

دلِ دردمندِ من تنها مشتاقِ یادگیریِ درسِ عشق است و دیگر نه میلِ تماشا و گردش دارد و نه هوایِ گشت‌ و گذار در باغ را در سر می‌پروراند.