غزلیات

خدایی که چهره‌ی تو را به زیباییِ گل و نسرین آراسته است، همان قدرت را دارد که به منِ مسکین و بی‌چیز، صبر و آرامشِ دل عطا کند.

آنکه به گیسویِ تو رسمِ بی‌رحمی و تاراجِ دل‌ها را آموخت، همان قادر است که با کرم و بخشش، دادِ منِ غمگین و دردمند را بستاند و مرا تسلی دهد.

من همان روزی که فرهادِ کوه‌کن، اختیارِ عقل و جانش را به دستِ شیرین سپرد و در این راه جان باخت، از رسیدن به خوشبختی در عشق ناامید شدم.

اگر ثروتِ مادی (گنج زر) در دسترس نیست، گوشه‌نشینی و قناعت خود گنجی باقی و ماندگار است؛ همان خدایی که به شاهان تخت و تاج می‌بخشد، به گدایان نیز صفتِ قناعت عطا می‌کند.

دنیا در ظاهر مانند عروسی بسیار زیبا و فریبنده است، اما حقیقتِ آن این است که هرکس با او پیوند یابد، عمرِ خود را به عنوانِ کابین و مهریه در پایِ او می‌ریزد و از دست می‌دهد.

پس از این دیگر تنها به فکرِ نشستن کنارِ جویبار و لذت بردن از قامتِ سرو هستم، به‌ویژه اکنون که نسیمِ بهاری مژده‌ی رسیدنِ ماهِ فروردین و نو شدنِ جهان را آورده است.

در کشاکشِ سختی‌هایِ روزگار، دلِ حافظ از خون پر شده است و تنها در انتظارِ حمایت و لطفِ تو ای خواجه قوام‌الدین هستم تا دادِ مرا بستانی.