غزلیات

وقتی تصویرِ زیباییِ تو در آینه جامِ هستی منعکس شد، عارف که مشتاقِ دیدارِ حقیقت است، با دیدنِ این جلوه فریب خورد و دچارِ طمعِ خام و آرزویِ نارسیدنی شد.

زیباییِ چهره تو تنها با یک جلوه‌گری در آینه جهان نمایان شد و همین یک جلوه، باعث شد که این‌همه نقش و نگارِ گوناگون در عالمِ وهم و خیال پدیدار گردد.

این‌همه تصویرِ زیبایی و نقش‌های رنگارنگ که در جهان می‌بینیم، در واقع فقط فروغ و پرتوِ چهره‌یِ ساقیِ ازلی (خداوند) است که در جامِ هستی افتاده است.

غیرتِ عشق باعث شد که دهانِ تمامِ خاصان و عارفان بسته بماند تا رازِ او فاش نشود؛ پس جایِ شگفتی است که چگونه رازِ غمِ عشقِ او به زبانِ مردمِ عامی افتاد؟

اینکه من از مسجد به خرابات آمدم، از سرِ اختیارِ شخصی نبود؛ این سرنوشتِ من بود که از روزِ ازل در تقدیرِ پایانیِ من ثبت شده بود.

هر کسی که در دایره‌یِ گردشِ زمانه گرفتار شده است، چه چاره‌ای دارد جز اینکه مانندِ پرگار، ناگزیر در پیِ گردشِ ایام برود و تسلیمِ تقدیر باشد؟

دلم از چاهِ زنخدان (گودیِ چانه) تو رهایی یافت و به زلفِ تو آویخت، اما افسوس که از چاهِ بلایی گریخت و در دامِ پیچ‌درپیچِ زلفِ تو گرفتار شد.

ای خواجه! آن دوران سپری شد که مرا در مسجد و صومعه جست‌وجو می‌کردی؛ اکنون کار و بارِ ما با رخِ ساقی و لبِ جام گره خورده است.

باید در برابرِ سختی‌هایِ عشق و زیرِ شمشیرِ جفایِ او رقص‌کنان و با آغوشِ باز پیش رفت؛ چرا که هرکس در این راه کشته شود، عاقبتی نیکو و سرانجامی درخشان یافته است.

او هر لحظه به منِ دلسوخته و شکسته‌دل، لطفی تازه می‌کند؛ این گدا را بنگر که چه پاداش و عنایتِ شایسته‌ای از جانبِ او نصیبش شده است.

صوفیان همگی مدعیِ عشق و نظربازی هستند و به زیبایی‌ها می‌نگرند، اما در این میان، تنها نامِ بد و رسوایی‌اش نصیبِ حافظِ دلسوخته شده است.