غزلیات

ای پادشاه، امید که چرخ گردون همچون گویِ بازی در زیرِ قدرتِ چوگان تو باشد و گستره‌ی تمام عالم، میدانِ تاخت‌وتاز و فرمانروایی تو قرار گیرد.

زلفِ شخصیتِ «ظفر» که همچون بانویی زیباست، شیفته و گرفتارِ پرچمِ پیروزیِ توست و دیدگانِ پیروزیِ همیشگی، عاشقِ حرکاتِ دلاورانه و سپاهیانِ توست.

ای کسی که شکوه و بزرگی تو چنان است که حتی سیاره‌ی عطارد (که در باور قدیم دبیرِ فلک است) از نگارشِ توصیف آن ناتوان است، امید که «عقل کل» نیز کارگزار و کاتبِ دیوانِ تو باشد.

بلندیِ قامتِ موزونِ تو، درختِ طوبی در بهشت را به حسادت واداشته است و امید که سرسبزی و زیباییِ بوستانِ تو، باعثِ رشکِ خودِ بهشتِ برین باشد.

تنها موجوداتِ زنده، گیاهان و اشیایِ بی‌جان نیستند که تو را فرمان می‌برند، بلکه امید که تمامِ موجوداتِ هستی در عالمِ امر و آفرینش، مطیعِ بی‌چون‌ودونِ دستوراتِ تو باشند.