غزلیات

آرزو می‌کنم که یاد و خاطره‌ی روزهایی که با دوستان به خوشی و وصال سپری شد، همیشه زنده بماند و آن دورانِ پر از شادی و همدلی هرگز فراموش نشود.

در اثرِ چشیدن طعمِ تلخِ اندوه و فراق، کامِ من مانند زهر تلخ شده است. اکنون تنها راهِ تسلای من، یادآوریِ صدایِ شادمانی و باده‌گساریِ کسانی است که بی‌دغدغه و شادمانه زندگی می‌کردند.

اگرچه دوستانِ من اکنون مرا از یاد برده‌اند و از حالِ من فارغ هستند، من همچنان آرزو می‌کنم که یادِ آن‌ها هزاران بار در ذهنِ من زنده بماند و برایشان خیر بخواهم.

من اکنون در بندِ سختی‌ها و گرفتاری‌ها اسیر شده‌ام. در این میان، یادِ آن کسانی را زنده نگه می‌دارم که حقِ دوستی را به جا می‌آوردند و در وفاداری کوشا بودند.

اگرچه چشمانم پیوسته به خاطرِ اندوه، چون صدها رودخانه در حالِ گریستن است، اما همچنان یادِ «زنده رود» و باغبانان و ساکنانِ آن دیار را با احترام نگه می‌دارم.

از این پس، رازها و ناگفته‌هایِ دلِ حافظ در سینه باقی خواهد ماند، زیرا کسی نمانده که محرمِ این اسرار باشد. افسوس و صد افسوس که آن دوستانِ رازدار و قابلِ اعتماد از دست رفته‌اند.