غزلیات

اگر در آیین عشق‌ورزیِ تو، ریختن خونِ عاشق رواست، من اعتراضی ندارم؛ چرا که هرچه تو مصلحت بدانی و بپسندی، عینِ صلاح و خیر برای من است.

سیاهیِ موهایِ مجعد تو همچون خالقِ تیرگی‌هایِ شب است و سپیدیِ چهره‌یِ ماهتاب‌گونه‌ات، هم‌چون سپیده‌دمی است که تاریکی را می‌شکافد.

هیچ‌کس از چنبره‌یِ زلفِ کمندمانند تو رهایی نیافته است؛ همان‌طور که از کمانِ ابرو و تیرِ نگاهِ برنده‌ات که رسیدن به مقصود را غیرممکن می‌کند، راهِ گریزی نیست.

از چشمانِ من چشمه‌ای جاری شده است که همچون دریایی خروشان است، اما در این دریایِ اشک، هیچ کشتی‌بانی نمی‌تواند شنا کند و راهی بیابد.

لب‌هایِ حیات‌بخشِ تو همانند آبِ زندگانی، مایه‌یِ جان‌بخشی به روح است؛ وجودِ خاکی و فانیِ ما برایِ بقا و زندگی، تنها به یادِ اوست که نفس می‌کشد.

با اصرار و التماسِ بسیار، عاقبت لب‌هایِ لعل‌گونه‌ات بوسه‌ای به من بخشید و کامِ دلم با تضرع و زاریِ فراوان از آن به دست آمد.

دعایِ سلامتِ وجودِ تو، همواره ذکرِ شبانه‌روزِ مشتاقانِ توست و این رسمِ عاشقی تا ابد و در هر شامگاه و صبحگاهی ادامه دارد.

ای زاهد، از منِ حافظ که غرق در مستی و شیدایی‌ام، توبه و پرهیزکاری و مصلحت‌اندیشی طلب نکن؛ چرا که هیچ‌گاه در طریقتِ رندان و عاشقانِ شوریده، کسی به دنبالِ مصلحت‌هایِ عاقلانه نبوده است.