غزلیات

ای سرور و سالار من، چه با ناز و زیبایی گام برمی‌داری؛ من از سر تا پا جانم را به فدای تو می‌کنم. زیباتر قدم بردار و خرامان راه برو، که من برای تماشای این قد رعنای تو آماده‌ی جان دادنم.

تو از من پرسیدی که چه زمانی می‌خواهی بمیری و این‌همه شتاب برای چیست؟ اکنون که خودت چنین درخواستی کردی، من با کمال میل به خاطر همین درخواست تو جان می‌بازم.

من عاشقی بی‌قرار، سرمست و دورافتاده از تو هستم؛ آن ساقیِ بت‌صفت کجاست؟ به او بگویید که با همان ناز و خرامش پیش بیاید، که من برای فدایی شدن در برابر آن قد و قامتِ بلندش لحظه‌شماری می‌کنم.

آن کسی که سال‌هاست به خاطر دوری و سودای عشقش بیمارم، به او بگویید نظری بر این عاشق بیندازد، که من برای یک نگاهِ آن چشمانِ زیبا و شهلا، جانم را تقدیم می‌کنم.

آن دلبر گفته است که لب‌های یاقوتی‌رنگش هم علتِ دردِ من است و هم درمانِ آن؛ من گاهی در آرزوی آن دردی که او می‌دهد و گاهی در آرزوی درمانش، جان می‌سپارم.

تو بسیار باوقار و خرامان قدم می‌زنی، خدا نکند که چشمِ حسود و بدخواه به تو آسیب برساند؛ من در سر این آرزو را دارم که در مسیرِ گام‌های تو جانم را فدا کنم.

اگرچه در خلوتگاهِ وصالِ تو، جایی برای حافظِ ناتوان نیست، اما ای کسی که حضور و جمالت در همه جا جاری است، من برای تمامِ مکان‌هایی که تو در آن هستی، جان می‌سپارم.