غزلیات

خدایا، وسیله‌ای فراهم کن تا یارم به سلامت بازگردد و مرا از ملامت و سرزنشِ مردم که به خاطر دوری او بر من روا می‌دارند، رهایی ببخشد.

خاکِ راهِ آن یاری که سفر کرده است را برایم بیاورید تا آن را سرمه چشم کنم؛ چرا که معتقدم غبارِ قدمگاهِ او، بیناییِ جان‌بخش به من می‌بخشد.

فریاد که از هر شش جهتِ عالم، زیبایی‌های تو شاملِ خال، خط، زلف، رخ، عارض و قامت، راه را بر من بسته‌اند و مجالِ هیچ حرکتی به جز تسلیم برایم باقی نگذاشته‌اند.

امروز که زنده‌ام و در دستِ تو اسیرم، به من محبت کن؛ چرا که وقتی بمیرم و به خاک تبدیل شوم، گریه و پشیمانیِ تو دیگر هیچ سودی برای من نخواهد داشت.

ای کسی که با زبان و استدلال از عشق سخن می‌گویی، با تو هیچ سخن و همراهی ندارم؛ چرا که عشقِ راستین، گفتنی نیست، بلکه چشیدنی است.

ای درویش (خودم)، از زخمی که از شمشیرِ جفای دوستان و یاران بر تو وارد می‌شود، ناله مکن؛ چرا که این طایفه از زیبارویان، حتی از کشته‌شدگانِ راهِ خود نیز طلبِ غرامت (عشق و وفاداری) می‌کنند.

خرقه (نماد زهد و ریا) را آتش بزن؛ چرا که انحنای ابروی ساقی چنان زیبا و گیراست که قداست و اهمیتِ محرابِ عبادت را در هم می‌شکند و توجه را از آن می‌رباید.

هرگز نخواهم گفت که از ظلم و ستم تو نالیده‌ام؛ زیرا هر آنچه از جانبِ زیبارویان به عاشق می‌رسد، در حقیقت لطف و کرامت است.

حافظ هرگز از گفت‌وگو درباره پیچ‌ و خمِ زلفِ تو دست برنمی‌دارد؛ چرا که این سلسله و پیوندِ عاشقی، تا روزِ رستاخیز ادامه خواهد داشت.