غزلیات

سخنی دلپذیر از حضرت یعقوب (پیر کنعان) شنیدم که می‌گفت: درد و اندوهِ جدایی از محبوب، آن‌چنان سهمگین و توصیف‌ناپذیر است که زبان از بیان آن قاصر است و نمی‌توان آن را با کلمات وصف کرد.

آن هول و هراسی که واعظ شهر درباره قیامت و روز بازپسین توصیف می‌کند، در واقع تنها کنایه‌ای از تجربه دردناک جدایی از یار است که عاشق با تمام وجود لمس می‌کند.

از چه کسی می‌توانم نشان و خبری از یارِ سفرکرده‌ام را بگیرم، در حالی که نسیم سحر (صبا) نیز هر بار پیامی از او می‌آورد، آن‌قدر آشفته و درهم‌ریخته است که چیزی از آن عایدم نمی‌شود.

فریاد و فغان که آن یارِ مهربان‌چهر و زیبا که اکنون نامهربانی پیشه کرده و عهد و پیمان را گسسته است، چقدر آسان و بی‌تفاوت پیوند و دوستی با یاران خویش را ترک گفت.

از این پس، سهم من تنها تن دادن به تقدیر و شکرگزاری در برابر رقیب است، چرا که دلم به دردِ عشق تو عادت کرده و دیگر حاضر نیست برای درمان آن، دست از عشقِ تو بشوید.

غم‌های قدیمی و کهن را با شراب کهنه (شرابِ اصیل و بااصالت) از میان ببر؛ چرا که پیر کشاورز (کشاورزِ دنیا دیده) این روش را تنها راه دستیابی به شادی و خوشدلی می‌داند.

هرگز به باد تکیه مکن و گره امید بر آن مزن، اگرچه کارها بر وفق مراد تو پیش برود؛ چرا که این پند را باد (به عنوان نماد ناپایداری) به حضرت سلیمان نیز آموخت که بر هیچ چیزِ دنیوی نمی‌توان اعتماد کرد.

به فرصتی که روزگار به تو می‌دهد، مغرور مشو و از راهِ درست منحرف نشو؛ چه کسی به تو گفت که این پیرِ روزگار (فلک) از مکر و فریب‌کاریِ داستان‌های کهن دست کشیده است؟

از چون و چرا کردن در برابر فرمان معشوق دست بکش؛ چرا که بنده سعادتمند و باهوش، هر آنچه را که جانان بگوید، بی‌هیچ تردیدی با جان و دل می‌پذیرد.

چه کسی گفت که حافظ از اندیشه و یادِ تو دست کشیده و بازگشته است؟ من هرگز چنین نگفته‌ام و هر کس که چنین تهمتی به من زده، دروغ گفته است.