غزلیات

ای ساقی، شراب وصل را مهیا کن که محبوب نقاب از چهره برداشته و به این واسطه، شعله‌ی ایمان و شوق در دل‌های ما که در خلوتِ خود به عبادت مشغول بودیم، دوباره زنده شده است.

آن معشوقی که چون شمعی نورانی و برافروخته، چهره‌ی خود را نمایان کرد، چنان شور و حرارتی در من ایجاد کرد که این پیرِ دنیا دیده و سالخورده، دوباره احساس جوانی و سرزندگی می‌کند.

عشق چنان با ناز و کرشمه جلوه‌گری کرد که حتی مفتیِ خشک‌مقدس نیز از راه و رسم خود منحرف شد و محبوب چنان لطف و مهربانی کرد که حتی دشمنِ دیرین نیز دست از دشمنی کشید و عقب‌نشینی کرد.

مراقبِ آن سخنان شیرین و فریبنده‌ی خود باش؛ چرا که هرگاه لب‌هایت را به سخن می‌گشایی، گویی پسته با آن همه ظرافت و زیبایی، در دلِ شکر جای گرفته است.

بار سنگینِ اندوه و غم که روح و جان ما را فرسوده کرده بود، با آمدنِ شخصی که نفسی مسیحایی داشت و خدا او را برای نجات ما فرستاد، برداشته شد.

هر سروقدی که پیش از این به زیباییِ خود در برابر خورشید و ماه افتخار می‌کرد، به محض اینکه تو آمدی و خود را نشان دادی، از اعتبار افتاد و به دنبال کار دیگری رفت.

داستانِ این عشق و زیبایی به قدری گسترده و عظیم است که هفت آسمان را پر کرده است؛ چه کوته‌نظر و بی‌بصیرت است کسی که گمان می‌کند این ماجرا چیزی مختصر و گذراست.

ای حافظ، این سخنانِ نغز و حکمت‌آموز را از که آموختی؟ چرا که روزگار، شعرِ تو را چون تعویذی گران‌بها و طلسمی مقدس برای خوش‌بختی، پذیرفته و آن را به طلا خرید.