غزلیات

اگر از دستِ زلفِ سیاه و پریشانت، خطایی سر زد، دیگر گذشته است و اهمیتی ندارد؛ اگر هم از سویِ خالِ سیاهِ تو (که به هندو تشبیه شده) جفایی به ما رسید، آن هم سپری شده و رفته است.

اگر صاعقه و شورِ عشق، خرمنِ وجودِ زاهدِ پشمینه‌پوش (صوفی) را به آتش کشید و خاکستر کرد، تمام شده است؛ اگر هم پادشاهیِ مقتدر به گدایی (عاشق) ستمی روا داشت، آن نیز گذشت.

در مسلکِ عاشقی، جایی برایِ کینه‌توزی و رنجشِ خاطر نیست؛ شراب بیاور. اگر تاریکیِ کدورت به روشناییِ صفا بدل شد، آن تیرگی‌ها دیگر تمام شده‌اند.

ای دل، در راهِ عشق باید شکیبایی داشت و محکم ایستاد؛ اگر در این مسیر ملال و اندوهی پیش آمد یا خطایی رخ داد، دیگر تمام شده و نباید به آن فکر کرد.

اگر دلی از نگاهِ نازِ دلبر زخمی شد، رنجش را کشید و تمام شد؛ اگر هم میانِ روحِ ما و معشوقِ حقیقی بگومگو یا ماجرایی پیش آمد، آن نیز سپری شد.

حرف‌هایِ سخن‌چینان باعثِ دلگیری شد، اما مهم نیست؛ اگر بینِ دوستان هم سخنِ ناشایستی رد و بدل شد، آن هم گذشته و رفته است.

ای واعظ، حافظ را سرزنش مکن که از خانقاه بیرون آمده است؛ اگر او برایِ رسیدن به آزادی، جایی دیگر را انتخاب کرده، چرا پایِ او را با قید و بند می‌بندی؟ اجازه بده رها باشد.